CCC 2424

Theoria quae e lucro regulam efficit exclusivam et finem ultimum activitatis oeconomicae, moraliter acceptabilis non est. Inordinatus pecuniae appetitus suos effectus perversos producere non desinit. Ipse est una inter causas plurimorum conflictuum qui ordinem socialem perturbant.³⁰⁰ Cf Concilium Vaticanum II, Const. past. Gaudium et spes, 63: AAS 58AAS — Acta Apostolicae SedisVolumen 58 (1966) apud vatican.va — imagines photographicae (PDF) (1966) 1085; Ioannes Paulus II, Litt. enc. Laborem exercens, 7: AAS 73AAS — Acta Apostolicae SedisVolumen 73 (1981) apud vatican.va — imagines photographicae (PDF) (1981) 592-594; Id., Litt. enc. Centesimus annus, 35: AAS 83AAS — Acta Apostolicae SedisVolumen 83 (1991) apud vatican.va — imagines photographicae (PDF) (1991) 836-838. Systema quod « iura fundamentalia personarum singularum et coetuum organizationi productionis collectivae » postponit³⁰¹ Concilium Vaticanum II, Const. past. Gaudium et spes, 65: AAS 58AAS — Acta Apostolicae SedisVolumen 58 (1966) apud vatican.va — imagines photographicae (PDF) (1966) 1087. dignitati hominis est contrarium. Omnis actio quae personas reducit ita ut pura sint media ad lucrum obtinendum, hominem subiicit, ducit ad pecuniae idololatriam et confert ad atheismum propagandum. « Non potestis Deo servire et mammonae » (Mt 6,24; Lc 16,13).