CCC 468

Quidam post Concilium Chalcedonense ex natura humana Christi quasi subiectum effecerunt personale. Quintum Concilium Oecumenicum, Constantinopoli, anno 553, contra illos confessum est: esse « unam Eius subsistentiam [seu Personam] [...], qui est Dominus (noster) Iesus Christus, Unus de sancta Trinitate ».⁹⁶ Concilium Constantinopolitanum II, Sess. 8a, Canon 4: DS 424DS — Denzinger–Schönmetzer, Enchiridion Symbolorum definitionum et declarationum de rebus fidei et morum. Omnia ergo in Christi humanitate Eius Personae divinae tamquam Eius proprio subiecto attribui debent,⁹⁷ Cf iam Concilium Ephesinum, Anathematismi Cyrilli Alexandrini, 4: DS 255DS — Denzinger–Schönmetzer, Enchiridion Symbolorum definitionum et declarationum de rebus fidei et morum. non solum miracula, sed etiam passiones⁹⁸ Cf Concilium Constantinopolitanum II, Sess. 8a, Canon 3: DS 423DS — Denzinger–Schönmetzer, Enchiridion Symbolorum definitionum et declarationum de rebus fidei et morum. et ipsa Mors: confitemur « Dominum nostrum Iesum Christum, qui crucifixus est carne, Deum esse verum, et Dominum gloriae, et Unum de Sancta Trinitate ».⁹⁹ Concilium Constantinopolitanum II, Sess. 8a, Canon 10: DS 432DS — Denzinger–Schönmetzer, Enchiridion Symbolorum definitionum et declarationum de rebus fidei et morum.