CCC 1439

Nolazain’i Jesoa tamin’ny fomba mampitolagaga ao amin’ilay fanoharana antsoina hoe zanaka mpandany izay ny ray be famindram-po no ivo, ny fihetsi-pibebahana sy fivalozana³² jer. Lk 15,11-24. : ny faharenohana teo anoloan’ny fahafahana manodoka, ny fandaozana ny tranon-dray ; ny fahoriana mafy dia mafy izay nianjady tamin’ilay zanaka rahefa avy nandanilany foana ny fananany izy ; ny fahafaham-baraka lalina teo am-pahitany ny tenany voatery hiandry kisoa, ary ny tena ratsy aza, dia ny fahafaham-baraka raha naniry hivoky ny hodi-boan-javatra nohanin’ny kisoa ; ny fandinihana ny fananana very ; ny nenina sy ny fahatapahan-kevitra hampahafantatra fa meloka teo anatrehan’ny rainy ; ny fiverenan-dalana ; ny fandraisana tamin-kalalaham-po nataon’ilay ray ; ny hafalian’ilay ray : izany rehetra izany no toetra manokana amin’ny fizotran’ny fibebahana. Ny akanjo tsara indrindra, ny peratra ary ny fanasam-be amin’ny fety dia fanehoana an’ohatra an’ilay fiainam-baovao, madio, mendrika, feno hafaliana, dia ny fiainan’ny olona izay miverina amin’Andriamanitra sy eo anivon’ny fianakaviany, dia ny Fiangonana izany. Ny fon’i Kristy irery ihany, izay mahalala ny halalin’ny fitiavan’ny Rainy, no afaka nanambara tamintsika ny famindram-pony tsy taka-polopolorina tamin’ny fomba tena feno fahatsorana sy hatsarana.