CCC 1447

Nandritra ny taonjato nifandimby, ny endrika azo tsapain-tanana, araka ny nampiasan’ny Fiangonana io fahefana noraisina avy amin’ny Tompo io, dia niovaova be ihany. Nandritra ny taonjato voalohandohany, ny fampihavanana ny kristianina izay nanao fahotana, indrindra ny fahotana lehibe taorian’ny Batemin’izy ireo (ohatra : ny fanompoan-tsampy, ny famonoan’olona na ny fanitsakitsaham-bady), dia nifamatotra tamin’ny fitsipi-pifehezana henjana dia henjana, izay tamin’izany no tsy maintsy nanaovan’ny mpivalo fivalozana ampahibemaso noho ny fahotan’izy ireo, matetika nandritra ny taona maro, talohan’ny nandraisana ny fampihavanana. Amin’izany “laharan’ny mpivalo” izany (izay tsy nahakasika afa-tsy ny fahotana lehibe sasany), indraindray tadiavina vao voaray, ary tany amin’ny faritra sasany, indray maka teo amin’ny fiainany. Tamin’ny taonjato faha-7, nisintona tsirin-kevitra avy tamin’ ny lovam-panahin’ny mpitoka-monina tany Atsinanana, ireo misiônera tany Irlande, ka nentin’izy ireo tany amin’ny kôntinanta eorôpeanina ny fanao “voatokana” momba ny fivalozana izay tsy mitaky ny tsanganasa fivalozana tanterahina ampahibemaso sy mitohy maharitra, alohan’ny handraisana ny fampihavanana amin’ny Fiangonana. Nanomboka tamin’izay, tanteraka tamin’ny fomba miafina kokoa teo amin’ny mpivalo sy ny Pretra ny sakramenta. Io fanao vaovao io dia nitsinjo ny fahazoa-mamerimberina ary nanokatra tamin’izany ny lalana ho amin’ny fifaneraserana mitohy amin’io sakramenta io. Nahafahana nampiditra manontolo ao anatin’ny fankalazana ara-tsakramenta tokana ihany ny famelana ny fahotana lehibe sy ny fahotana madinika izany. Amin’ny fanarahana ny sori-dalana lehibe no anatanterahan’ny Fiangonana io endri-pivalozana io hatramin’izao androntsika izao.