CCC 1642

I Kristy no loharanon’io fahasoavana io. “Tahaka ny nanombohan’ Andriamanitra fahiny ny fanekem-pitiavana sy ny tsy fivadihana tamin’ny vahoakany, dia tahaka izany koa, ankehitriny, no ihaonan’ny Mpamonjy ny olombelona, Vadin’ny Fiangonana, amin’ny mpivady kristianina amin’ny alalan’ny sakramentan’ny Fanambadiana”¹⁶³ FAA 48, § 2.. Mijanona miaraka amin’izy ireo Izy, manome hery azy ireo Izy hanaraka Azy amin’ny fandraisan’izy ireo an-tanana ny Hazofijalian’izy ireo, hiarina aorian’ny fahalavoan’izy ireo, hifamela heloka, hifampiantsoroka enta-mavesatry ny andaniny sy ny ankilany¹⁶⁴ jer. Gal 6,2., “hifanoa amin’ny fahatahorana an’i Kristy” (Efez 5,21) ary hifankatia amin’ny fifankatiavana mihoatra ny natoraly, saro-pady sy mamokatra. Ao anatin’ny hafalian’ny fitiavan’ izy ireo sy ny fiainam-pianakavian’izy ireo, no ampisehoan’izy ireo, manomboka ety an-tany, ny santatry ny fanasana amin’ny fampakaram-badin’ny Zanak’Ondry :

Aiza no hanovozako hery ilazalazana amin’ny fomba mahafa-po ny fahasambaram-panambadiana izay tsimbinin’ny Fiangonana, izay hamafisin’ny tolotra, izay marihin’ny tsodrano amin’ny tombo-kase ; ny anjely mankalaza azy, ny Ray any an-danitra mankato azy. (…) Akory ity fanambadian’ny olon-droa kristianina, ampiraisin’ny fanantenana iray, ny faniriana iray, ny fitsipi-pifehezana iray, ny fanompoana iray ihany ! Samy zanaky ny Ray tokana ihany izy roa, mpanompon’ny Tompo iray ihany ; tsy misy na inona na inona manasaraka azy ireo, na ao amin’ny fanahy na ao amin’ny nofo ; ny mifanohitra amin’izany aza, tena nofo iray ihany izy roa. Amin’izany maha-iray ny nofo izany, iray koa ny fanahy¹⁶⁵ Tertullien, ux. 2,8,6-7; jer. FM 13..