CCC 1690

Ny veloma farany (“any amin’Andriamanitra”) atao amin’ny maty no “fanankinana azy amin’Andriamanitra” ataon’ny Fiangonana. Izany no “fara veloma izay anaovan’ny ankohonana kristianina veloma an’ilay anisan’ny rantsambatany, alohan’ny itondrana ny vatan’ilay maty any amin’ny fasany”²² jer. OEx 10.. Ny lovam-panahy bizantinina dia maneho izany amin’ny alalan’ny oroka fanaovam-beloma ny maty :

Amin’ny alalan’izao fanaovam-beloma farany izao “no hihiràna amin’ny fialany amin’ity fiainana ity sy amin’ny fisarahana aminy, nefa koa mbola misy ny fiombonana sy ny fihaonana. Koa, na maty aza isika, dia tsy tafasaraka velively amin’ny samy isika, satria isika rehetra dia hizotra amin’io lalana iray io ihany, ary ao amin’ny toerana iray ihany isika no hihaona indray. Tsy ho tafasaraka na oviana na oviana isika, satria mivelona ao amin’i Kristy, ary ankehitriny tafaray ao amin’i Kristy isika, mizotra mankany Aminy (…) ary samy ho ao amin’i Kristy avokoa isika rehetra”²³ Md Syméon de Thessalonique, sep..

* * * * * * * * * *