CCC 311

Ny anjely sy ny olombelona, zavaboary manan-tsaina sy manam-pahafahana, dia tsy maintsy mizotra mankany amin’ny anjaran’izy ireo farany amin’ny alalan’ny safidy malalaka sy ny fitiavana manan-tombo. Noho izany, afaka maniasia izy ireo, kanefa, ny tena marina, manota izy ireo. Toy izany no nidiran’ny haratsian-tsaina amam-panahy teto amin’izao tontolo izao, izay ratsy lavitra kokoa, tsy misy azo ampitahana azy amin’ny haratsiam-batana. Na mivantana na tsy mivantana, tsy Andriamanitra velively no antony nahatonga ny haratsian-tsaina amam-panahy¹⁶⁷ jer. Md Augustin, lib. 1, 1, 1; Md Thomas d’A., s. th. 1-2, 79, 1.. Mamela ny ratsy hisy anefa Izy, amin’ny fanajana ny fahafahan’ny zavaboariny, ary, amin’ny fomba mistery, hainy ny misintona ny tsara avy amin’izany :

Satria, ilay Andriamanitra Mahefa ny zavatra rehetra (…), noho Izy tsara sy fatratra tokoa, tsy ho namela na oviana na oviana ny ratsy na inona na inona hisy ao anatin’ny tsanganasany raha tsy ampy hery sy tsara Izy mba hamoahana ny tsara avy amin’io ratsy io ihany¹⁶⁸ Md Augustin, enchir. 3, 11..