CCC 702

Hatrany am-piandohana ka hatramin’ny “Hafenoan’ny Andro” (Gal 4,4), ny iraka iraisan’ny Teny sy ny Fanahin’ny Ray dia mijanona ho niafina, nefa miasa. Tamin’izany no nanomanan’ny Fanahin’Andriamanitra ny fotoanan’ ny Mesia, ary na ny andaniny na ny ankilany, izay samy tsy mbola nambara manontolo, dia efa nampanantenaina tao amin’izany mba handrasana sy horaisina amin’ny fotoanan’ny fisehoan’izy ireo. Izany no antony mahatonga ny Fiangonana rahefa mamaky ny Testamenta Taloha⁴⁹ jer. 2 Kôr 3,14., handinika lalina ao⁵⁰ jer. Jo 5,39.46. ny tian’ny Fanahy, “izay niteny tamin’ny vavan’ny mpaminany”⁵¹ Sembolin’i Nicée-Constantinople, DS 150DS — Denzinger–Schönmetzer, Enchiridion Symbolorum definitionum et declarationum de rebus fidei et morum., holazaina amintsika ny amin’i Kristy. Ny hoe “mpaminany” eto, araka ny finoan’ny Fiangonana, dia ireo rehetra izay notsilovin’ny Fanahy Masina tamin’ny fitoriana velona sy tamin’ny fanoratana ny Boky Masina, na ny Testamenta Taloha izany na ny Testamenta Vaovao. Avahan’ny lovantsofina jody hoe ny Lalàna (ny boky dimy voalohany na Pentateoka), ny Mpaminany (ny antsointsika hoe bokin’ny tantara sy ny faminaniana) ary ny Soratra (indrindra ny ara-pahendrena, singanina manokana ny Salamo)⁵² jer. Lk 24,44..