Proroctwo Baruchowe 2

1 Dla czego utwierdził Pan Bóg nasz słowo swe, które mówił do nas i do sędziów naszych, którzy sądzili Izraela, i do królów naszych, i doksiążąt naszych, i do wszego Izraela i Judy. 2 Aby przywiódł Pan na nas wielkie nędze, które się pod niebem nie działy, jakie się zstały w Jeruzalem, wedle tych, które opisane są w Zakonie Mojżeszowym, 3 że człowiek jadł ciało syna swego i ciało córki swojej. 4 I dał je pod moc wszytkich królów, którzy są około nas, na pohańbienie i na spustoszenie po wszytkich narodziech, między któremi nas Pan rozegnał. 5 I zstaliśmy się na spodku, a nie na wierzchu: iżeśmy zgrzeszyli Panu Bogu naszemu, nie słuchając głosu jego. 6 Panu Bogu naszemu sprawiedliwość, a nam i ojcom naszym zawstydzenie twarzy, jako jest ten dzień. 7 Bo Pan wyrzekł na nas to wszytko złe, które przyszło na nas, 8 a nie błagaliśmy oblicza Pana Boga naszego, żeby się był nawrócił każdy z nas od swych dróg barzo złych. 9 I czuł Pan we złym, i przywiódł je na nas, bo jest sprawiedliwy Pan we wszytkich uczynkach swoich, które nam rozkazał, 10 i nie słuchaliśmy głosu jego, żebyśmy chodzili w rozkazaniach Pańskich, które dał przed oczyma naszemi. 11 A teraz, Panie Boże Izraelski, któryś wywiódł lud twój z ziemie Egipskiej możną ręką i w cudach, i dziwach, i w mocy twej wielkiej, i wyniosłym ramieniu, i uczyniłeś sobie imię: jako jest ten dzień. 12 Zgrzeszyliśmy, czyniliśmy niezbożnie, niesprawiedliwieśmy się obchodzili, Panie Boże nasz, we wszech sprawiedliwościach twoich: 13 Niechże się odwróci gniew twój od nas: boć nas mało zostało między narodami, gdzieś nas rozproszył. 14 Wysłuchaj, Panie, prośby nasze i modlitwy nasze a wywiedź nas dla siebie, a daj nam naleźć łaskę przed obliczem tych, którzy nas zaprowadzili: 15 aby poznała wszelka ziemia, iżeś ty jest Pan Bóg nasz a iż imię twoje wzywane jest nad Izraelem i nad rodem jego. 16 Wejźrzy na nas, Panie, z domu świętego twego i nakłoń ucha twego a wysłuchaj nas. 17 Otwórz oczy twe a obacz, żeć nie umarli, którzy są w piekle, których duch jest odjęt z wnętrzności ich, oddadzą cześć i usprawiedliwienie Panu, 18 ale dusza, która smutna jest dla wielkości złego a chodzi skrzywiona i zemdlona, i oczy ustawające, a dusza łaknąca oddaje chwałę i sprawiedliwość tobie Panu. 19 Bo nie wedle sprawiedliwości ojców naszych my wylewamy modlitwy i prosimy miłosierdzia przed obliczem twoim, Panie Boże nasz, 20 ale iżeś na nas spuścił gniew i zapalczywość twoję, jakoś mówił w ręce sług twoich proroków, rzekąc: 21 Tak mówi Pan: Nachylcie ramię wasze i szyję waszę a róbcie królowi Babilońskiemu, a będziecie siedzieć w ziemi, którąm dał ojcom waszym. 22 Lecz jeśli nie usłuchacie głosu Pana Boga waszego, abyście robili królowi Babilońskiemu, ustanie wasze uczynię z miast Judzkich i z zewnątrz Jeruzalem 23 i odejmę od was głos radości i głos wesela, i głos oblubieńców i oblubienice, a wszytka ziemia będzie bez szladu mieszkających w niej. 24 I nie usłuchali głosu twego, aby byli robili królowi Babilońskiemu, i utwierdziłeś słowa twe, któreś opowiadał w ręku sług twych proroków, aby były przeniesione kości królów naszych i kości ojców naszych z miejsca swego. 25 A oto wyrzucone są na gorącość słoneczną i na mróz nocny. I pomarli w nacięższych boleściach, w głodzie i przez miecz, i w wygnaniu. 26 I uczyniłeś kościół, w którym wzywano imienia twego, jako ten dzień, dla nieprawości domu Izraelskiego i domu Judzkiego. 27 I uczyniłeś z nami, Panie Boże nasz, według wszelkiej dobroci twej i według wszego miłosierdzia twego onego wielkiego. 28 Jakoś mówił w ręce Mojżesza, sługi twego, w dzień, któregoś mu Zakon twój napisać rozkazał przed syny Izraelskimi. 29 Mówiąc: Jeśli głosu mego słuchać nie będziecie, to wielkie mnóstwo ludu obróci się w namniejsze między narody, do których ja je rozproszę. 30 Bo wiem, iż mię lud słuchać nie będzie: bo jest lud zatwardziałego karku. I nawrócą się do serca swego w ziemi poimania swego, 31 i poznają, żem ja jest Pan Bóg ich; i dam im serce, i wyrozumieją, i uszy, i usłuchają. I będą mię chwalić w ziemi poimania swego, i będą pamiętać na imię moje. 33 I odwrócą się od grzbietu swego twardego i od złośliwości swoich: bo wspomnią na drogę ojców swych, którzy grzeszyli przeciwko mnie. 34 I wrócę je do ziemie, którąm przysiągł ojcom ich: Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi, i będą jej panować, i rozmnożę je, i nie ubędzie ich. 35 I postanowię z nimi inne przymierze wieczne, abych im był Bogiem, a oni mnie będą ludem, a nie ruszę więcej ludu mego, synów Izraelskich, z ziemie, którąm im dał.