Proroctwo Baruchowe 4

1 Te Księgi Przykazania Bożego i Zakon, który jest na wieki. Wszyscy, którzy ji trzymają, przydą do żywota, a którzy ji opuścili, do śmierci. 2 Nawróć się, Jakubie, a ujmi się go, chodź drogą przy jasności jego, przeciw światłu jego. 3 Nie oddawaj chwały twojej drugiemu i godności twej narodowi cudzemu. 4 Błogosławieniśmy, Izraelu, iż co się Bogu podoba, nam jest wiadomo! 5 Bądź lepszej myśli, ludu Boży, pamiętaj, Izrael! 6 Zaprzedaniście poganom nie na zagubienie, ale dlatego, iżeście w gniewie rozgniewali Boga, dlategoście podani sprzeciwnikom. 7 Boście rozdrażnili tego, który was stworzył, Boga wiecznego, ofiarując czartom, a nie Bogu. 8 Boście zapomnieli Boga, który was chował, i zasmuciliście mamkę waszę, Jeruzalem. 9 Bo widziała gniew od Boga przychodzący na was i mówiła: Skarga Jerozolimy Słuchajcie, pograniczni Syjon, bo wielki smętek Bóg przywiódł na mię. 10 Bom widziała pojmanie ludu mego, synów moich i córek, które na nie przywiódł Wieczny. 11 Bom wychowała je z radością, alem je utraciła z żalem i z płaczem. 12 Niech się nikt nie raduje nade mną wdową i opuszczałą, mnodzy mię opuścili dla grzechów synów moich, iż ustąpili od Zakonu Bożego. 13 A nie znali sprawiedliwości jego ani chodzili drogami przykazania Bożego, ani szcieżkami prawdy jego z sprawiedliwością chodzili. 14 Niechże przydą pograniczni Syjon a niech wspominają pojmanie synów i córek moich, które Wieczny na nie przywiódł. 15 Bo przywiódł na nie naród z daleka, naród zły i innego języka. 16 Którzy się nie wstydzili starca ani się smiłowali nad dziatkami i wywiedli namilsze wdowy, a jedyną z córek osirocili. 17 A ja co wam pomóc mogę? 18 Bo który na was przywiódł złe, ten was wyrwie z rąk nieprzyjaciół waszych. 19 Idźcie, dziatki, idźcie, bociem ja sama została. 20 Zdjęłam z siebie szatę pokoju, a oblokłam na się wór modlitwy i będę wołać do Nawyższego za dni moich. 21 Bądźcie lepszej myśli, synowie, wołajcie do Pana, a wyrwie was z ręki książąt nieprzyjacielskich. 22 Bom ja nadzieję miała w Wiecznym o zbawieniu waszym i potkało mię wesele od Świętego dla miłosierdzia, które na was przydzie od Wiecznego, Zbawiciela naszego. 23 Bom was wypuściła z żałością i z płaczem, ale mi was Pan zasię przywróci z weselem i z radością na wieki. 24 Bo jako widziały sąsiady Syjon pojmanie wasze od Boga, tak ujźrzą a w rychle wybawienie wasze od Boga, które wam przydzie z wielką czcią i zacnością wieczną. 25 Dziatki, cierpliwie znoście gniew, który na was przyszedł: bo cię nieprzyjaciel twój przeszladował, ale w rychle oglądasz zginienie jego i wstąpisz na karki jego. 26 Kochankowie moi chodzili po drogach przykrych, bo zagnani są jako trzoda od nieprzyjaciół rozchwycona. 27 Bądźcież lepszej myśli, synowie, a wołajcie do Pana, bo będzie pamiętał na was ten, który was zaprowadził. 28 Bo jako był smysł wasz, żebyście błądzili od Boga, dziesięćkroć tyle zasię nawróciwszy się szukać go będziecie. 29 Bo który na was złe przywiódł, ten wam zaś przywiedzie wesele wieczne ze zbawieniem waszym. 30 Bądźże lepszej myśli, o Jeruzalem, bo cię upomina ten, który cię mianował. 31 Szkodnicy poginą, którzy cię trapili, a którzy się weselili z upadku twego, skarani będą. 32 Miasta, którym służyli synowie twoi, będą pokarane, i które zabrało syny twoje. 33 Bo jako się weseliło z upadku twego i radowało z przygody twojej, tak zasmucone będzie z spustoszenia swego. 34 I będzie odcięte wesele mnóstwa jego a radowanie jego żalem będzie. 35 Bo ogień przydzie na nie od Wiecznego na długie dni, a czarci w nim mieszkać będą przez długi czas. 36 Obejźrzy się, Jeruzalem, ku wschodu słońca, a obacz wesele, któreć przychodzi od Boga. 37 Bo oto synowie twoi idą, któreś wypuściło rozproszone, idą zebrani od wschodu aż do zachodu na słowo Świętego, weseląc się ku chwale Bogu.