Księgi Deuteronomium 10
Biblia Jakuba Wujka
Public domain Źródło: biblia.info.pl
O drugich tablicach zmiankę czyni, o śmierci Aaronowéj: aby się Boga bali, a miłowali go, a obrzezali serca swe, miłowali ludzie podróżne, a przez imię jego przysięgali.
1 Na on czas rzekł Pan do mnie: Wygładź sobie dwie tablicy kamienne, jako były pierwsze, a wstąp do mnie na górę: i uczynisz skrzynię drzewianą. 2 Napiszę na tablicach słowa, które były na tych, coś je przedtem potłukł, i włożysz je do skrzynie. 3 Uczyniłem tedy skrzynię z drzewa Setym: a wygładziwszy dwie tablicy kamienne, na kształt pierwszych, wstąpiłem na górę, mając je w ręku. 4 I napisał na tablicach wedle tego, co pierwéj był napisał, słów dziesięć, które mówił Pan do was na górze z pośrodku ognia, gdy się był lud zgromadził, i dał mi je. 5 I wróciwszy się z góry zstąpiłem, i włożyłem tablice do skrzynie, którąm był udziałał, które do tego czasu tam są, jako mi Pan przykazał. 6 A synowie Izraelowi ruszyli obóz z Beroth, synów Jakan, do Mosera, gdzie Aaron umarł i pogrzebion jest, miasto którego kapłański urząd odprawował Eleazar, syn jego. 7 Ztamtąd przyszli do Gadgad: z którego miejsca wyciągnąwszy, położyli się obozem w Jethebatha, w ziemi wód i potoków. 8 Na ten czas odłączył pokolenie Lewi, aby nosiło skrzynię przymierza Pańskiego, i stało przed nim w służbie, i błogosławiło w imię jego aż do dnia dzisiejszego. 9 Przezco nie miał Lewi części ani osiadłości z bracią swą; bo sam Pan jest dziedzictwem jego, jako mu obiecał Pan, Bóg twój. 10 A jam stał na górze, jako i pierwéj, czterdzieści dni i nocy: i wysłuchał mię Pan i onego razu, i ciebie zatracić nie chciał. 11 I rzekł mi: Idź, a uprzedzaj lud, że wnidzie i posiędzie ziemię, którąm przysiągł ojcom ich, żebym im dał. 12 A teraz, Izraelu, czegóż Pan, Bóg twój, żąda od ciebie, jedno abyś się bał Pana, Boga twego, a chodził w drogach jego, a miłował go, i służył Panu, Bogu twemu, ze wszystkiego serca, twego, i ze wszystkiéj dusze twojéj: 13 A żebyś strzegł przykazania Pańskiego i Ceremonii jego, które ja dziś tobie przykazuję, abyć się dobrze działo? 14 Oto Pana, Boga twego, jest niebo, i niebo nieba, ziemia i wszystko, co jest na niéj. 15 A wżdy z ojcami twymi spoił się Pan, i umiłował je, i obrał nasienie ich po nich, to jest was, ze wszystkich narodów, jako się dziś pokazuje. 16 A tak obrzeżcie odrzezek serca waszego, a karku waszego daléj nie zatwardzajcie; 17 Albowiem Pan, Bóg wasz, sam jest Bogiem bogów, i Panem panujących. Bóg wielki i możny i straszny, który nie przyjmuje osoby, ani darów. 18 Czyni sąd sierocie i wdowie, miłuje przychodnia, i daje żywność i odzienie. 19 I wy tedy miłujcie przychodnie; boście i sami byli przychodniami w ziemi Egipskiéj. 20 Pana, Boga twego, będziesz się bał i jemu samemu służył: będziesz stał przy nim, i w imię jego przysięgać będziesz. 21 On jest chwała twoja, i Bóg twój, który uczynił z tobą te wielmożne i straszliwe rzeczy, które widziały oczy twoje. 22 W siedmidziesiąt dusz zstąpili ojcowie twoi do Egiptu: a teraz oto rozmnożył cię Pan, Bóg twój, jako gwiazdy niebieskie.
Cytowane w 17
- Ten rozdział Summa (EN)(Suppl 40.3)
- w. 4 CCC(¶2056)Kompendium nauki społecznej Kościoła(22)Summa (EN)(I-II 100.5)
- w. 12 Summa (EN)(I-II 68.7
I-II 99.6 II-II 22.2 II-II 25.1 II-II 44.1) - w. 14 Summa (EN)(I 61.4)Laudate Deum(§62)Laudato si’(§67)
- w. 15 CCC(¶218)
- w. 17 Questions(Migration and refugees)
- w. 18 Questions(Migration and refugees)Ecclesia In Asia(§41)
- w. 19 Questions(Migration and refugees)