Ecclesiasticus

Wiela i wielkich rzeczy mądrość jest nam przez Zakon i Proroki, i inne, którzy ich naśladowali, pokazana, w czym Izraelczyki chwalić musiem dla nauki i mądrości: bo potrzeba, aby nie tylko sami mówiący uczeni byli, ale też i obcy, żeby i mówiąc, i pisząc uczonymi być mogli.

Dziad mój, Jezus, udawszy się więcej na pilne czytanie Zakonu i Proroków i innych Ksiąg, które nam są od przodków naszych podane, chciał też i sam pisać nieco z tych rzeczy, które do nauki i mądrości należą, aby ci, którzy się chcą uczyć, i zstawszy się w nich biegłymi, im dalej, tym więcej serca przykładali i potwierdzali się ku życiu zakonnemu. A przetoż was napominam, abyście z wdzięcznością i z pilnością czytali i odpuścili w tym, w czym się zdamy, idąc za obrazem mądrości, ustępować w składaniu słów. Bo nie taką moc mają słowa Żydowskie, kiedy są na inszy język przełożone. A nie tylko te, ale i sam Zakon i Prorocy, i inne Księgi niemałą różność mają, gdy swym własnym językiem wysłowione bywają. Bo trzydziestego i ósmego roku za czasów Ptolemeusza Ewergeta króla, przyszedszy do Egiptu i mieszkając tam długo, nalazłem tam księgi zostawione niemałej i niepośledniej nauki. Zdało mi się tedy za rzecz dobrą i potrzebną, abym i sam jar kiej pilności i prace przyłożył w przetłumaczeniu tej księgi. I wielką czujnością przywiodłem naukę w tym czasie do tych rzeczy, które do końca wiodą, księgę tę podać i tym, którzy chcą serca przyłożyć i nauczyć się, jako trzeba ćwiczyć się w obyczajach, tym, którzy wedle Zakonu Pańskiego postanowili żywot prowadzić.