Ecclesiasticus 14

1 Błogosławiony mąż, który się nie podtknął w słowie ust swoich i nie jest trapion frasunkiem grzechu. 2 Szczęśliwy, który nie miał smutku na umyśle swoim, i nie utracił nadzieje swojej. 3 Człowiek chciwy i skąpy próżno ma bogactwa, a człowiekowi zazdrościwemu na co złoto? 4 Kto zbiera niesłusznie, od dusze swej innym zbiera, a w dobrach jego inszy zbytku używać będzie. 5 Kto sobie jest złym, komuż innemu dobrym będzie? I dobra swego z pociechą nie zażywie. 6 Kto sam sobie zajżrzy, nic nadeń nie jest gorszego i ta jest zapłata złości jego; 7 i jeśli co dobrze uczyni, niewiadomie a nie chcąc czyni, a na ostatek pokazuje złość swoję. 8 Złośliwe jest oko zazdrościwego i odwracające twarz, i gardzące duszą swoją. 9 Nienasycone oko chciwego częścią niesprawiedliwości: nie nasyci się, aż wyniszczy susząc duszę swoję. 10 Oko złe do złego, a nie naje się chleba, ale niedostateczne i smutne będzie u stołu swego. 11 Synu, jeśli masz, czyń sam sobie dobrze a ofiaruj Bogu godne ofiary. 12 Pamiętaj, żeć śmierć nie omieszka a iż ci jest okazan testament piekielny, testament bowiem tego świata: śmiercią umrze. 13 Przede śmiercią czyń dobrze przyjadelowi twemu, a według przemożenia twego ściągając, dawaj ubogiemu. 14 Nie utracaj dnia dobrego, a cząstka dobrego daru niechaj cię nie mija. 15 Izali inszym nie zostawisz boleści i prace twojej na rozdział losu? 16 Dawaj i bierz a usprawiedliwiaj duszę swoję. 17 Przed śmiercią twą czyń dobrze, bo w piekle nie najdziesz pokarmu. 18 Wszelkie ciało zwiotszeje jako siano i jako liście kwitnące na drzewie zielonym. 19 Jedno roście, a drugie opada: tak rodzaj ciała i krwie, jeden zachodzi, a drugi nastawa. 20 Każde dzieło skazitelne na koniec ustanie, a który je czyni, pójdzie z nim. 21 I wszelkie dzieło osobliwe będzie usprawiedliwień, a kto je czyni, będzie uczczon przez nie. 22 Błogosławiony mąż, który trwać będzie w mądrości i który w sprawiedliwości swej rozmyślać będzie, a w umyśle uważać będzie opatrzność Bożą. 23 Który rozmyśla drogę jej w sercu swoim, a tajemnice jej zrozumiewając, idąc za nią jakoby ślakujący, a na drogach jej stojący; 24 który wgląda przez okna jej i u drzwi jej słucha; 25 który odpoczywa w domu jej, a wbiwszy gwóźdź w ściany jej postawi domek swój pod ręką jej i w domku jego będą odpoczywać dobra na wieki. 26 Postawi syny swe pod przykryciem jej i będzie mieszkał pod jej gałązkami; 27 będzie obronion od upalenia pod dachem jej a w chwale jej będzie odpoczywał.