Ecclesiasticus 19

1 Robotnik opiły nie zbogaci się, a kto gardzi małemi rzeczami, pomału upadnie. 2 Wino i niewiasty zwodzą mądre i wytkną roztropne, 3 a kto się przyłącza ku nierządnicam, będzie niecnota: zgniłość i robacy odziedziczą go i będzie wyniesion na przykład więtszy, i będzie wyjęta z liczby dusza jego. 4 Kto rychło wierzy, jest lekkiego serca i umniejszon będzie, i nadto będzie mian za tego, który grzeszy przeciw duszy swojej. 5 Kto się weseli z nieprawości, karan będzie, a kto nienawidzi karania, umniejszy mu się żywota, a kto nienawidzi wielomowności, gasi złość. 6 Kto grzeszy przeciw duszy swojej, będzie pokutował, a kto się kocha we złości, karan będzie. 7 Nie powtarzaj słowa złego i przykrego, a nic ci nie ubędzie. 8 Przyjacielowi i nieprzyjacielowi nie oznąjmuj umysłu swego, a jeśli masz grzech, nie odkrywaj; 9 bo będzie cię słuchał i będzie się strzegł ciebie, i jakoby broniąc grzechu, będzie cię nienawidział, i tak będzie przy tobie zawżdy. 10 Słyszałeś słowo przeciw bliźniemu twemu, niech zaraz umrze w tobie, ufając, że się nie rozpukniesz od niego. 11 Od słowa rodząc pracuje głupi, jako stękanie rodzenia dziecięcia. 12 Strzała, która utknęła w biedrze ciała, tak słowo w sercu głupiego. 13 Strofuj przyjaciela, by snadź nie zrozumiał i rzekł: Nie uczyniłem, abo jeśli uczynił, aby drugi raz nie czynił, i 14 Strofuj bliźniego, by snadź nie rzekł; a jeśli rzekł, by snadź nie powtórzył. 15 Strofuj przyjaciela, bo często bywa występek, 16 a nie wierz każdej powieści. Jest, co się potyka w języku, ale nie z umysłu. 17 Któż jest bowiem, który by nie zgrzeszył językiem swoim? Strofuj bliźniego pierwej niż grozić będziesz. 18 A daj miejsce bojaźni Nawyższego, bo wszytka mądrość bojaźń Boża, a w niej bać się Boga, a we wszelkiej mądrości wykonanie Zakonu. 19 A nauka złości nie jest mądrość i myśl grzesznych nie jest roztropność, 20 Jest złość, a w niej przeklęctwo, i jest głupi, któremu schodzi na mądrości. 21 Lepszy jest człowiek bogobojny, któremu schodzi na mądrości i nie dostaje rozumu, niżli który ma dosyć rozumu, a przestępuje Zakon Nawyższego. 22 Jest chytrość osobliwa, a niesprawiedliwa. 23 jest, który wypuszcza słowo pewne powiadając prawdę. Jest, który się złośliwie korzy, a wnętrzności jego są pełne zdrady; 24 a jest, który się nazbyt zniża od wielkiej pokory, i jest, który skłania oblicze swe i czyni, jakoby nie widział, czego nie wiedziano; 25 a jeśli słabość sił grzeszyć mu nie dopuści, jeśli czas najdzie źle czynienia, uczyni źle. 26 Z wejźrzenia poznać męża a od potkania oblicza poznać roztropnego. 27 Ubiór ciała i oszczerzanie zębów w śmiechu, i chód człowieczy, wydawają go. 28 Jest skaranie fałszywe w gniewie srómocącego, i jest sąd, który się nie zda być dobrym, i jest milczący, a ten jest roztropny.