Ecclesiasticus 22

1 Kamieniem ubłoconym leniwiec jest ukamionowan, a wszyscy będą mówić ku wzgardzie jego. 2 Gnojem wołowym leniwy jest ukamionowany, a każdy, kto się go dotknie, otrząśnie ręce. 3 Sromota ojcowska jest z syna źle wychowanego, a córka w umniejszeniu będzie. 4 Córka mądra dziedzictwo mężowi swemu: bo która lekkość czyni, bywa ku zelżywości ojcu. 5 Ojca i męża zawstydza bezpieczna (i nad niezbożne mniejsza nie będzie), a od obu będzie nie uczczona 6 Muzyka w żałobie, powieść nie wedle czasu, karanie i nauka na każdy czas mądrość. 7 Kto uczy głupiego, jako kto skorupy zlepia. 8 Kto powiada słowo nie słuchającemu, jako który budzi śpiącego z twardego snu. 9 Z śpiącym gada, który powiada mądrość głupiemu, a na końcu powieści mówi: Któż to jest? 10 Płacz nad umarłym, bo ustała światłość jego, i nad głupim płacz, bo rozum ustaje. 11 Mało płacz nad umarłym, abowiem odpoczynął. 12 Bo niecnotliwego niecnotliwy żywot nad śmierć głupiego. 13 Żałoba po umarłym przez siedm dni, ale po głupim i niezbożnym po wszytkie dni żywota ich. 14 Z głupim niewiele mów, a z niemądrym nie chodź. 15 Strzeż się go, abyś trudności nie miał, a nie będziesz splugawion grzechem jego. 16 Odstąp od niego, a najdziesz pokój i nie będziesz utrapion głupstwem jego. 17 Nad słowo co ciężyć będzie? a które insze imię jemu jedno głupi? 18 Piasek i sól, i brełę żelaza łacniej jest nieść niż człowieka nieroztropnego i głupiego, i niezbożnego. 19 Wiązanie drzewiane spojone na fundamencie budowania nie rozerwie się: tak i serce umocnione rozmyślaniem rady. 20 Myśl mądrego na każdy czas bojaźnią nie będzie skażona. 21 Jako koły na wysokim miejscu i wapno bez nakładu nie ostoją się położone przeciw wiatru, 22 tak i serce lękliwe w myśli głupiego nie ostoi się przeciw gwałtowi strachu, 23 Jako serce lękliwe w myśli głupiego na każdy czas nie będzie się bało, tak i ten, który w przykazaniu Bożym trwa ustawicznie. 24 Kto kole oko, wywodzi łzy, a kto bodzie serce, pokazuje czucie. 25 Kto ciska kamieniem na ptaki, spędzi je, tak i który łaje przyjacielowi, rozrywa przyjaźń. 26 Choćbyś dobył miecza na przyjaciela, nie rozpaczaj, bo jest nawrót Na przyjaciela jeśli otworzysz usta przykre, 27 nie bój się, bo jest pojednanie, wyjąwszy przymówłd i wyrzucanie na oczy, i pychę, i objawienie tajemnice, i ranę zdradliwą: dla tych wszytkich odbieży przyjaciel. 28 Zachowaj wiarę z przyjacielem w ubóstwie jego, abyś się i w szczęściu jego weselił. 29 Czasu ucisku jego trwaj mu wiernym, abyś w dziedzictwie jego był spółdziedzicem. 30 Przed ogniem z komina para i dym ognisty wzgórę idzie, tak i przede krwią złorzeczeństwa i potwarzy, i groźby. 31 Pozdrawiać przyjaciela nie będę się wstydził, nie skryję się przed nim, a jeśli mi się co złego przezeń przyda, zcierpię. 32 Każdy, kto usłyszy, będzie się go strzegł. 33 Któż da straż ustom moim, a pieczęć pewną na wargi moje, abym nie upadł dla nich, a język mój żeby mię nie zatracił?