Ecclesiasticus 23

1 Panie, Ojcze i panujący żywotowi memu, nie opuszczaj mię w radzie ich i nie dopuszczaj mi dla nich upaść. 2 Któż włoży na myśli moje karanie a na serce moje naukę mądrości, aby nieumiejętnościam ich nie folgowano mnie a nie pokazały się grzechy ich 3 i aby się nie rozrosły niewiadomości moje, i nie rozmnożyły się występki moje, a grzechy moje nie obfitowały i abych nie upadł przed oczyma przeciwników moich a nie radował się nade mną nieprzyjaciel mój? 4 Panie, Ojcze i Boże żywota mego, nie opuszczaj mię w myśli ich. 5 Podwyższenia oczu moich nie dawaj mi i wszelką żądzą odwróć ode mnie. 6 Oddal ode mnie pożądliwość brzucha i pożądliwości nierządu niech mię nie ogarną a duszy niewstydliwej i niebacznej nie podawaj mię. 7 Słuchajcie, synowie, nauki o uściech, i kto jej strzec będzie, nie zginie usty ani się obrazi uczynkami złemi. 8 W próżności swej ułowion bywa złośnik a pyszny i złorzeczący obrazi cię przez nie. 9 Przysięganiu niech nie przywykają usta twoje, bo wiele upaści w nim. 10 A mianowanie Boga niech nie będzie ustawiczne w uściech twoich i do mianowania świętych nie przymieszawaj się, abowiem nie będziesz bez obrazy od nich. 11 Bo jako niewolnik często męczony nie jest bez siności, tak wszelki przysięgający i wspominający w cale od grzechów nie będzie oczyścion. 12 Mąż często przysięgający będzie pełen nieprawości, a nie wynidzie z domu jego karanie. 13 A jeśli nie spełni, wina jego na nim zostanie, a jeśli nie uzna, dwojako grzeszy; 14 a jeśli próżno przysiągł, nie będzie wolen, bo dom jego napełni się pomstą. 15 Jest i ina mowa przeciwna, ku śmierci, bodaj się nie nalazła w osiadłości Jakubowej. 16 Bo od miłosiernych wszytko to będzie oddalono, a w grzechach walać się nie będą. 17 Nieobyczajnej mowie niechaj nie przywykają usta twoje, abowiem w niej jest słowo grzechu. 18 Pamiętaj na ojca i na matkę twoję, bo w pośrzodku panów stoisz. 19 By snadż ciebie Bóg przed oczyma ich nie zapamiętał, abyś od zwyczaju twego zgłupiawszy lekkości nie cierpiał a wolałbyś się był nie narodzić i przeklinałbyś dzień narodzenia swego. 20 Człowiek, który przywykł słowom urągania, przez wszytki dni swoje nie będzie wyćwiczon. 21 Dwa rodzaje obfitują w grzechach, a trzeci przywodzi gniew i zatracenie. 22 Dusza gorąca jako ogień pałający nie będzie ugaszona, aż co połknie, 23 a człowiek złośliwy w uściech ciała swego nie przestanie, aż ogień podpali. 24 Człowiekowi nieczystemu każdy chteb jest słodki, nie spracuje się przestępując aż do końca. 25 Każdy człowiek, który występuje z łoża swego, wzgardzający duszę swoję i mówiący: Któż mię widzi? 26 Ciemności ogarnęły mię a ściany mię okryły, a żaden mię nie widzi: kogoż się obawiam? Grzechów moich nie będzie pamiętał Nawyższy. 27 A nie rozumie, iż wszytko widzi oko jego, abowiem wypądza od niego bojaźń Bożą taka bojaźń człowieka i oczy człowiecze bojące się go. 28 A nie baczy, iż oczy Pańskie daleko są jaśniejsze nad słońce, wypatrujące wszytkie drogi człowiecze i głębokość przepaści, i na ludzkie serca patrzające na skryte strony. 29 Abowiem Panu Bogu pierwej, niżli były stworzone, wszytkie rzeczy znajome są: także i po dokończeniu na wszytko patrza. 30 Ten na ulicach mięjsckich pomstę Odniesie, a jako źrzebiec koński gonion będzie, a gdzie się nie spodzieje, będzie poiman. 31 I będzie sromotą wszytkim dlatego, iż nie rozumiał bojaźni Pańskiej. 32 Tak i niewiasta każda, która opuszcza męża swego i stanowi dziedzictwo z cudzego małżeństwa: 33 naprzód bowiem była niewierna w Zakonie Nawyższego, po tym zgrzeszyła przeciw mężowi swemu, po trzecie przez cudzołóstwo nierząd popełniła a z innego męża dzieci podrzuciła. 34 Ta będzie wywiedziona do zgromadzenia, a o synach jej dozór się uczyni. 35 Nie rozkorzenią się dziatki jej, a gałązki jej nie dadzą owocu. 36 Zostawi pamiątkę swą na przeklęctwo, a sromota jej nie będzie zgładzona. 37 I poznają, którzy pozostali, iż nie jest nic lepszego jako bojaźń Boża a nic wdzięczniejszego jako pilnować rozkazania Pańskiego. 38 Wielka jest chwała naszladować Pana, bo przedłużenie żywota będzie wzięte od niego.