Ecclesiasticus 30

1 Kto miłuje syna swego, ustawicznie go biczem wzbiera, aby się cieszył na swym ostatku, a nie macał drzwi sąsiedzkich. 2 Kto ćwiczy syna swego, będzie chwalon z niego, a między domowymi będzie się z niego chlubił. 3 Kto naucza syna swego, czyni zazdrość nieprzyjadełowi, a między przyjacioły będzie się z niego chełpił. 4 Umarł odec jego, a jakoby nie umarł: bo po sobie zostawił podobnego sobie. 5 Widział za żywota swego i miał podechę z niego, a umierając nie zafrasował się ani się zawstydził przed nieprzyjadoły. 6 Abowiem zostawił obrońcę domu przeciw nieprzyjadołom, a przyjaciołom oddawającego dobrodziejstwa. 7 Dla dusz synowskich będzie obwięzował rany swe, I a na każdy głos zatrwożą się wnętrzności jego. 8 Koń nieobjeżdżony staje się twardousty, a syn rozpustny stanie się nieujęty. 9 Pieść syna, a przestraszy cię, igraj z nim, a zasmuci cię. 10 Nie śmiej się z nim, abyś nie żałował, a na ostatku ścierpną zęby twoje. 11 Nie dawaj mu swejwolej za młodu, a nie lekce sobie waż myśli jego. 12 Nachylaj szyje jego za młodości a obijaj boki jego, póki jest dziedęciem: by snadż nie zatwardniał i nie stał ci się nieposłusznym, a będziesz miał żałość serdeczną. 13 Ćwicz syna swego i pracuj około niego, abyś się nie obraził o szkaradość jego. 14 Lepszy jest ubogi zdrowy a mocny w siłach niż bogacz słaby i utrapieniem skarany. 15 Zdrowie duszne i w świętobHwości sprawiedliwości lepsze jest nad wszelkie złoto i śrebro, a ciało duże nad niezmierne bogactwa. 16 Nie masz bogactwa nad bogactwo zdrowia delesnego i nie masz udechy nad wesołe serca. 17 Lepsza jest śmierć niżli gorzki żywot i odpoczynienie wieczne niżli niemoc długa. 18 Dobre niepospolite u gęby zamknionej jako noszenia potraw stawione około grobu. 19 Co pomoże ofiara bałwanowi? bo ani jeść będzie, ani woniać; 20 tak którego Bóg przeszladuje, odnoszący zapłatę nieprawości, 21 patrzący oczyma i wzdychający, by trzebieniec obłapiający pannę i wzdychający. 22 Nie podawaj w smętek serca twego ani samego siebie traf) radą twoją. 23 Wesele serca toć jest żywot człowieczy i skarb świątobliwości nieprzebrany, a wesele męża jest długi wiek. 24 Smiłuj się nad duszą swoją podobając się Bogu a wstrzymaj się; zgromadzaj serce swe w świątobliwości jego i odpędzaj frasunek daleko od siebie. 25 Bo wiele ludża smutek pobił, a nie masz w nim pożytku. 26 Zazdrość a gniew umniejszają dni, a zbytnie staranie starość przed czasem przywiedzie. 27 Serce jasne wesołe też jest przy potrawach, bo potrawy jego z pilnością gotują.