Ecclesiasticus 37

1 Każdy przyjaciel rzecze: I jam złączył przyjadelstwo, ale jest przyjadel imieniem tylko przyjadel. 2 Izali smutek nie trwa aż do śmierci? A towarzysz i przyjaciel obrócą się do nieprzyjaźni 3 O dumo niecnotliwa, skądżeś się wzięła, abyś złością i zdradą swą okryła ziemię? 4 Towarzysz weseli się z przyjadelem w uciechach, a czasu utrapienia będzie przedwnym. 5 Towarzysz żałuje z przyjadelem dla brzucha i weźmie tarcz przedw nieprzyjacielowi. 6 Nie zapamiętywaj w myśli twej przyjadela swego ani go przepominaj w bogactwach twoich. 7 Nie radź się tego, któryć jest na zdradzie, a taj radę o tych, którzyć ząjźrzą. 8 Wszelki poradnik daje radę, ale jest poradnik sam sobie. 9 Od poradnika strzeż dusze twojej: pierwej wiedz, co ma za potrzebę, bo i sam o sobie myślić będzie, 10 aby snadź nie wetknął kołu w ziemię i rzekłby tobie: 11 Dobrać jest droga twoja, a stałby naprzeciwko patrząc, jakoć się powodzić będzie. 12 Z człowiekiem nienabożnym mów o świątobliwości, a z niesprawiedliwym o sprawiedliwości, a z niewiastą o tej, która jej zajźrzy, z bojaźliwym o wojnie, z kupcem o przewiezieniu, z kupującym o przedaniu, z mężem zadrościwym o dziękczynieniu, 13 z niezbożnym o pobożności, z niepoczciwym o poczciwości, z robotnikiem rolnym o wszelkiej robocie, 14 z najemnikiem dorocznym o dokończeniu roku, z niewolnikiem leniwym o wielkiej robocie: nie słuchaj tych we wszelkiej radzie! 15 Ale z mężem świętym bądź ustawicznym, któregokolwiek poznasz, iż zachowywa bojaźń Bożą, 16 którego dusza jest według dusze twojej a który się użali ciebie, gdy się potkniesz w ciemności. 17 Serce dobrej rady przystaw do siebie: bo nad nie nie masz nic droższego. 18 Dusza męża świętego prawdziwie] podczas powie niźli siedm stróżów siedzących na wysokim miejscu na straż. 19 A w tym wszytkim proś Nawyższego, aby sprawował w prawdzie drogę twoję. 20 Przed wszelkim uczynkiem słowo prawdziwe niech przed tobą idzie, a przed każdą sprawą rada stateczna. 21 Słowo złe odmieni serce z którego czterzy części pochodzą: dobre i złe, żywot i śmierć, a panem nad nimi ustawicznym jest język. Jest człowiek roztropny, który wiele innych uczy, a duszy swojej jest niepożyteczny. 22 Mąż uczony wielu nauczył, a duszy swej jest wdzięczny. 23 Kto wykrętnie mówi, obrzydły jest na wszytkim mu schodzić będzie. 24 Nie jest mu dana łaska od Pana, iż żadnej mądrości w sobie nie ma. 25 Jest mądry duszy swej mądry, a owoc roztropności jego chwalebny. 26 Mąż mądry naucza lud swój, a owoce roztropności jego są wierne. 27 Mąż mądry będzie napełnion błogosławieństwy, a którzy go ujźrzą, chwalić będą. 28 Żywot męża pod liczbą dni: ale dni Izraelowe są niezliczone. 29 Mądry między ludem odziedziczy cześć, a imię jego na wieki żyć będzie. 30 Synu, za żywota twego doświadczaj dusze twojej, a jeśli będzie zła, nie dawaj jej swej wolej: 31 bo nie wszytkie rzeczy są każdemu pożyteczne, i nie każdej duszy wszytko się podoba. 32 Nie bądź chciwy na każdych godziech a nie wydawaj się na wszelką potrawę: 33 bo z wiela pokarmów będzie choroba, a chciwość przybliży się aż do kolery. 34 Dla obżarstwa wiele ich pomarło, a kto mierny jest, przyczyni żywota.