Ecclesiasticus 43

1 Utwierdzenie wysokości piękność jego jest a śliczność nieba w widzeniu chwały. 2 Słońce, gdy je widać, opowiada, gdy wschodzi, dziwne naczynie, dzieło Nawyższego. 3 W południe pali ziemię, a przed gorącością jego kto się ostoi? Pieca strzegący w dziełach rozpalonych: 4 we trójnasób słońce rozpala góry wypuszczając promienie ogniste, a błyszcząc promieńmi swemi zaślepia oczy. 5 Wielki Pan, który je stworzył, i na słowa jego pośpieszył się w drodze. 6 I księżyc we wszytkim czasu swego, okazanie ćzasów i znak wieków. 7 Od księżyca znak dnia świętego,' światło, którego ubywa od pełniej. 8 Miesiąc wedle imienia jego jest i rostący dziwnie do pełniej. 9 Naczynie wojska na wysokości, na utwierdzeniu niebieskim świed się ozdobnie. 10 Piękność nieba, jasność gwiazd, świat oświecający Pan na wysokości. 11 Na słowa Świętego stoją wedle rozsądku a nie ustaną na straży swojej. 12 Patrz na tęczę, a błogosław tego, który ją stworzył: barzo jest piękna w jasności swojej. 13 Obtoczyła niebo okrążeniem światłości swojej, ręce Najwyższego wyciągnęły ją. 14 Rozkazaniem swym śnieg przyspieszył a pokwapia się wypuszczać błyskania sądu swego. 15 Przetoż skarby są otworzone i wyleciały obłoki jako ptacy. 16 Wielmożnością swą założył obłoki i połamały się kamienie gradowe. 17 Na jego wejźrzenie zatrząsną się góry, a wiatr południowy wiać będzie na wolą jego. 18 Głos gromu jego uderzy w ziemię, nawałność północna i zgromadzenie wiatru. 19 A jako ptastwo zlatające ku usiędzieniu — spuszcza śnieg, a jako szarańcza spadająca spadnienie jego. 20 Piękności białości jego oko się dziwować będzie, a serce zdumiewać się przed deszczem jego. 21 Mróz wysypie na ziemię jako sól, i gdy zmarznie, będzie jako wierzchołki ostu. 22 Zimny wiatr z północy wiał i ściął się lód z wody, nad wszytkim zgromadzeniem wód odpoczynie i jako pancerz wewlecze się na wody, 23 i pożrze góry i powarzy puszcze, i zieloność jako ogniem posuszy. 24 Lekarstwo na wszytko w pokwapieniu obłoku i rosa nadchodząca od ciepła nadchodzącego uniży go. 25 Na słowo jego ucichł wiatr, a pomyśleniem swym udszył głębokość i ugruntował Pan na niej wyspy. 26 Którzy jeżdżą po morzu, niech powiadają o niebezpieczeństwach jego, a słysząc uszami naszemi będziem się dziwować. 27 Tam znamienite sprawy i dziwne, rozmaite rodzaje źwierząt i wszelkiego bydła, i stworzenie wielorybów. 28 Przezeń utwierdzony jest koniec biegu i mową jego wszytkie rzeczy są złożone. 29 Wiele będziem mówić, a ustaniemy w słowiech, a summa mów: On jest we wszytkim. 30 Wysławiając dokądże przemożemy? Bo on wszechmogący nad wszytkami sprawami swemi. 31 Straszliwy Pan i barzo wielki, i dziwna moc jego. 32 Wysławiajcie Pana im nawięcęj możecie: bo jeszcze przewyższy i dziwna wielmożność jego. 33 Błogosławiąc Pana, wywyższajcie go, ile będziecie mogli: bo więtszy jest nade wszelką chwałę. 34 Wywyższając go napełniajcie się mocą, nie ustawajcie, bo nie ogarniecie. 35 Któż go ujźrzy i wypowie? A kto go wychwali, jako jest od początku? 36 Wiele rzeczy skrytych, więtszych niżli te, bośmy mało widzieli spraw jego. 37 A Pan stworzył wszytko, a pobożnie żyjącym dał mądrość.