Ecclesiasticus 46

1 Mężny na wojnie Jezus Nawe, który nastąpił po Mojżeszu na proroctwo, który był wielki według imienia swego, 2 nawiętszy ku wybawieniu wybranych Bożych, wojując nieprzyjacioły powstające, aby osięgnął dziedzictwo Izraela. 3 Jakiej dostał chwały podnosząc ręce swoje i rzucając przeciw miastam miecze? 4 Któż przed nim tak się sprzeciwił? Bo nieprzyjacioły sam Pan podał. 5 Izali na rozgniewanie jego nie zahamowane jest słońce, a dzień jeden zstał się jako dwa? 6 Wzywał Nawyższego, gdy go zewsząd nieprzyjaciele uciskali, a wielki i święty Bóg wysłuchał go przez kamienie gradowe mocy barzo gwałtownej. 7 Uderzył na lud nieprzyjacielski a na zstępowaniu pobił przeciwniki, 8 aby narodowie poznali moc jego — iż niełacno jest walczyć przeciwko Bogu. I szedł z tyłu mocarza 9 a za dni Mojżeszowych miłosierdzie uczynił, on i Kaleb, syn Jefone, stojąc przeciw nieprzyjacielowi — i nie dopuszczając grzeszyć ludowi, i przełamując szemranie złośliwe. 10 A ci dwa z sześdkroć sta tysięcy pieszych wybawieni są od niebezpieczeństwa, aby byli wprowadzeni do dziedzictwa, do ziemie, która opływa mlekiem i miodem. 11 I dał Pan samemu Kalebowi moc i aż do starości trwała w nim siła, aby wstąpił na wysokie miejsce ziemie, a potomstwo jego otrzymało dziedzictwo, 12 aby widzieli wszyscy synowie Izraelscy, iż dobrze być posłusznym Bogu świętemu. 13 Sędziowie, każdy swym imieniem, których serce nie było skażone, którzy się nie odwrócili od Pana, 14 aby pamiątka ich była w błogosławieństwie, a kości ich kwitnęły z miejsca swego, 15 a imię ich aby trwało na wieki, zostając na syniech ich — świętych mężów chwała 16 Umiłowany od Pana Boga swego Samuel, prorok Pański, odnowił państwo, a nad ludem jego książęta pomazował. 17 W Zakonie Pańskim sądził zgromadzenie i wejźrzał Bóg na Jakuba, i z wierności swojej był doświadczony prorokiem 18 I doznan jest w słowiech swoich wiernym, iż widział Boga światłości. 19 I wzywał Pana wszechmocnego, gdy go zewsząd uciskali nieprzyjaciele jego, przez ofiarę baranka niepokalanego. 20 I zagrzmiał z nieba Pan, i dał głos swój dyszeć z wielkim gromem, 21 i poraził książęta Tyryjczyków, i wszytkie hetmany Fllistymów. 22 A przed czasem skończenia żywota swego i wieko oświadczał się przed Bogiem i pomazańcem, iż pieniędzy i aż do obuwia od żadnego ciała nie wziął, i nie winował go człowiek. 23 A potym zasnął i oznajmił królowi, i ukazał mu koniec żywota jego, i podniósł głos swój z ziemie prorokując, że złości ludzkie miały być wygładzone.