Ecclesiasticus 47

1 Potym powstał Natan, prorok za dni Dawidowych. 2 A jako tłustość odłączona od mięsa, tak Dawid od synów Izraelskich. 3 Ze Iwami grał jako z baranki, a z niedźwiedźmi także czynił jako z jagnięty owiec w młodości swej. 4 Izali nie zabił obrzyma i odjął pohańbienie od ludu? 5 Gdy rękę swą podniósł, kamieniem z proce strącił chłubę Goliatowę. 6 Bo wzywał Pana wszechmocnego i dał prawicy jego, aby zgładził człowieka mocnego na wojnie i podwyższył róg ludu swego. 7 Tak w dziesiąciu tysięcy wysławiał go i wychwalał go w błogosławieństwach Pańskich, ofiarując mu koronę chwały. 8 Bo skruszył nieprzyjacioły zewsząd i wykorzenił Filistymy, przeciwniki aż po dzisiejszy dzień, zstarł róg ich aż na wieki. 9 W każdej sprawie dawał wyznawanie Świętemu i Nawyższemu słowy chwały. 10 Ze wszytkiego serca swego chwalił Pana i miłował Boga, który go stworzył, i dał mu moc przeciw nieprzyjaciołom. 11 postanowił śpiewaki przed ołtarzem i na głosy ich uczynił wdzięczną muzykę. 12 I dał ozdobę świętam, i ozdobił czasy aż do skończenia żywota swego, aby chwalili święte imię Pańskie i wysławiali rano świętobliwość Bożą. 13 Pan oczyścił grzechy jego i wywyższył na wieki róg jego, i dał mu przymierze królestwa, i stolicę chwały w Izraelu. 14 Po nim nastał syn mądry i dla niego obalił wszytkę moc nieprzyjacielską. 15 Salomon panował we dni pokoju, któremu Bóg poddał wszytkie nieprzyjacioły, aby zbudował dom w imię jego a iżby mu nagotował świątnicę na wieki. Jakoźeś się zstał uczonym w młodości twojej 16 i napełnioneś mądrości jako rzeka, i ziemię odkryła dusza twoja. 17 I napełniłeś podobieństwami gadki, do wysep daleko się rozsławiło imię twoje i umiłowany jesteś w pokoju twoim. 18 Dla pieśni i przypowieści, i podobieństw, i wykładów dziwowały się ziemie 19 a dla imienia Pana Boga, którego przezwisko jest Bóg Izrael. 20 Nazbierałeś złota jako mosiądzu a nagromadziłeś śrebra jako ołowu. 21 I skłoniłeś biodra twoje do niewiast, i miałeś swą wolą w dele twoim. 22 Uczyniłeś zmazę sławie swojej i splugawiłeś nasienie twoje przywodząc gniew na dzieci twoje i wzbudzając głupstwo twoje, 23 abyś uczynił królestwo rozdwojone i żeby z Efraim rozkazowało panowanie ciężkie. 24 A Bóg nie zaniecha miłosierdzia swego l i nie zepsuje ani zgładzi spraw swoich, ani wygubi z korzenia wnuków wybranego swego i nie skazi nasienia tego, który miłuje Pana. 25 Ale dał Jakubowi ostatki a Dawidowi z tegoż pokolenia. 26 I miał koniec Salomon z ojcy swemi, 27 i zostawił po sobie głupstwo ludu z nasienia swego, 28 i małego baczenia Roboama, który swą radą lud odwrócił; 29 Jeroboama, syna Nabatowego, który w grzech wprawił Izraela a podał Efraimowi drogę do grzechu i barzo wiele grzechów ich wylało: 30 barzo ich oddaliły od ich ziemie. 31 I wynajdował wszytkie złości, aż na nie przyszła pomsta i wyzwoliła je od wszytkich grzechów.