Ecclesiasticus 48

1 I powstał Eliasz prorok jako ogień, a słowo jego jako pochodnia gorzało. 2 Który przywiódł na nie głód i drażniących go zazdrością swą mało zostało, bo nie mogli znosić przykazania Pańskiego. 3 Słowem Pańskim zatrzymał niebo i trzykroć z nieba zrzucił ogień. 4 Tak wielkiej chwały Eliasz dostąpił z cudów swoich. A któż się może tak pochwalić równie tobie? 5 Któryś wzbudził umarłego z piekła, z działu śmierci słowem Pańskim. 6 Któryś zrzucił króle na zginienie i łatwieś moc ich przełomił i chełpliwe z łoża ich. 7 Który słyszysz na Synaj sąd a na Horebie sądy pomsty. 8 Który pomazujesz króle na karanie i proroki czynisz następujące po tobie. 9 Który jesteś wzięt w wichrze ognia, na wozie koni ognistych. 10 Któryś jest opisan w sądziech czasów, że masz ubłagać gniew Pański, zjednać serca ojcowskiego z synem i naprawić pokolenia Jakub. 11 Błogosławieni są, którzy cię widzieli a przyjadelstwem twoim są ozdobieni: 12 bo my żywotem Żywiemy tylko, ale po śmierci nie będzie takie imię nasze. 13 A tak Eliasz wichrem był otarty, a duchem jego Elizeusz był napełnion. Za dni swoich nie bał się książęda, a żaden go mocą nie zwydężył 14 ani go zwydężyło. słowo żadne, a ciało jego umarłe prorokowało. 15 Za żywota swego czynił dziwy i przy śmierci cuda czynił. 16 W tym wszytkim lud nie pokutował ani odstąpili od grzechów swoich, aż są wyrzuceni z ziemie swojej i rozproszeni są po wszytkiej ziemi. 17 I została mała trocha ludu i książę w domu Dawidowym. 18 Niektórzy z nich czynili, co się Bogu podobało, ale drudzy wiele się grzechów dopuścili. 19 Ezechiasz obronne uczynił miasto swe i przywiódł wodę w pośrzód niego, i wykował żelazem skałę, i zbudował studnie dla wody. 20 Za jego dni przydągnął Sennacheryb i posłał Rapsaka, i podniósł rękę swą przeciwko nim, i przedwko synowi wyniósł rękę swoję, i pysznym się zstał dla mocy swojej. 21 Tedy wzruszone są serca i ręce ich i boleścią były ogarnieni, jako niewiasty pracujące przy rodzeniu. 22 I wzywali Pana miłosiernego, i wyciągnąwszy ręce swe, podnosili ku niebu, a święty Pan Bóg prędko głosu ich wysłuchał. 23 Nie pamiętał na grzechy ich i nie podał ich nieprzyjaciołom ich, ale je oczyścił w ręku Izajasza, świętego proroka. 24 Poraził wojska Asyryjskie i starł je Anjoł Pański. 25 Bo Ezechiasz czynił, co się Bogu podobało, a statecznie chodził drogą Dawida, ojca swego, którą mu rozkazał Izajasz, prorok wielki i wierny przed oczyma Bożemi. 26 Za jego dni słońce nazad się wróciło i przyczynił żywota królowi. 27 Wielkim duchem przejźrzał pośledniejsze rzeczy i płaczące w Syjonie pocieszył. 28 Pokazał aż na wieki przyszłe rzeczy i skryte — pierwej niż się zstały.