Ecclesiasticus 50

1 Symon, syn Oniaszów, kapłan wielki, który za żywota swego Dom podparł, a za dni swych kościół umocnił. 2 Kościoła też wysokość od niego jest ugruntowana, dwoiste budowanie i wysokie ściany kościoła. 3 Za jego dni wyniknęły studnice wód, a jako morze napełnione są zbytnie. 4 Który miał pieczą o ludu swoim i wybawił ji od zatracenia. 5 Który przemógł rozprzestrzenić miasto, który dostąpił chwały w obcowaniu z ludźmi i rozszerzył weszcie do Domu i do sieni. 6 Jako gwiazda jutrzenna między mgłami a jako pełny księżyc we dni swoje świeci, 7 a jako słońce jasne, tak on świecił w kościele Bożym. 8 Jako tęcza jaśniejąca się pięknie między jasnemi obłokami, jako kwiat różej we dni wiosny i jako lilie, które są nad ciekąćą wodą, i jako kadzidłowa pachnąca we dni letnie, 9 jako ogień błyskający się i kadzidło gorające w ogniu, 10 jako naczynie ze złota zupełne, wszelkim drogim kamieniem ozdobione, 11 jako oliwa rodząca i cyprys podnoszący się wysoko, gdy brał na się świetną szatę a ubierał się w zupełność powagi 12 gdy wstępował do ołtarza świętego, uczynił chwałą święty ubiór. 13 A biorąc części z rąk kapłańskich, a sam stojąc przy ołtarzu, a około niego zgromadzenie braciej, jako szczepienie cedru na górze Libanie, 14 tak około niego stali jako gałęzie palmowe, i wszyscy synowie Aaronowe w chwale swojej, 15 a ofiara Pańska w ręku ich przed wszytkim zgromadzeniem Izraelskim. I wykonywając posługę na ołtarzu, aby rozmnożył ofiarę Króla Nawyższego: 16 ściągnął rękę swą ku mokrym ofiarom i ofiarował ze krwi jagody. 17 Wylał na fundament ołtarza wonność Boską Nawyższemu Książęciu. 18 Tedy Aaronowi synowie zakrzyknęli, na trąbach kutych zatrąbili i dali słyszeć głos wielki na pamiątkę przed Bogiem. 19 Tedy wszystek lud pospołu pospieszyli się i upadli na oblicze swe na ziemi, aby chwalili Pana Boga swego i oddali modlitwy wszechmocnemu Bogu Nawyższemu. 20 I śpiewacy wysławiali głosy swemi, i w wielkim domu był wielki dźwięk wdzięczności pełny. 21 I prosił lud Pana Nawyższego w modlitwie, aż się dokonała chwała Pańska i dokończyli służby swojej. 22 Tedy zstępując podniósł ręce swe na wszytko zgromadzenie synów Izraelowych, aby dał Bogu chwałę usty swemi i chlubił się imieniem jego. 23 I powtórzył modlitwę swoję, chcąc pokazać moc Bożą. 24 A teraz módlcie się Bogu wszytkich rzeczy, który uczynił wielkie rzeczy po wszytkiej ziemi, który rozmnożył dni nasze z żywota matki naszej i obszedł się z nami według miłosierdzia swego: 25 Niechże nam da wesele serdeczne i aby był pokój za dni naszych w Izraelu, na wieczne dni, 26 aby wierzył Izrael, że z nami jest miłosierdzie Boże, aby nas wybawił za dni naszych. 27 Dwa narody ma w nienawiści dusza moja, a trzeci nie jest narodem, którego nienawidzę: 28 którzy siedzą na górze Seir i Filistymy, i lud głupi, który mieszka w Sychimiech], 29 W tych księgach naukę mądrości i umiejętności spisał Jezus, syn Syrachów, Jerozolimczyk, który odnowił mądrość z serca swego. 30 Błogosławiony, który się w tych dobrach obiera: kto je kładzie w serce swe, będzie zawsze mądrym. 31 Bo jeśli to czynić będzie, zgodzi się ku wszemu, bo światłość Boża szcieżka jego jest