Księgi Genesis 21

Sara urodziła Abrahamowi Izaaka: a Abraham wyrzucił Agar z Ismaelem, którą Bóg cieszy na puszczy. Abimelech przymierze stanowi z Abrahamem.

1 A Pan nawiedził Sarę, jako był obiecał, i wypełnił co powiedział. 2 I poczęła i urodziła syna w starości swojéj, czasu, który jéj był Bóg przepowiedział. 3 I nazwał Abraham imię syna swego, którego mu zrodziła Sara, Izaak: 4 I obrzezał go dnia ośmego, jako mu Bóg przykazał. 5 Gdy mu było sto lat: w tym wieku ojcowskim narodził się Izaak. 6 I rzekła Sara: śmiech mi uczynił Bóg: ktokolwiek usłyszy, pomoże mi śmiechu. 7 I zasię rzekła: Ktoby wierzył, że Abraham usłyszeć miął, iż Sara piersiami karmi syna, którego mu już staremu urodziła? 8 Rosło tedy dziecię, i odchowane jest: i uczynił Abraham wielką ucztę w dzień odchowania jego. 9 A gdy ujrzała Sara syna Agary Egiptyanki, grającego z Izaakiem, synem swoim, rzekła do Abrahama: 10 Wyrzuć tę niewolnicę i syna jéj; nie będzie bowiem dziedzicem syn niewolnice z synem moim Izaakiem. 11 Przykro to przyjął Abraham dla syna swego. 12 Któremu rzekł Bóg: Niech ci się nie zda ostro o dziecięciu i o niewolnicy twojéj: we wszystkiem, coćkolwiek rzecze Sara, słuchaj głosu jéj; bo w Izaaku będzieć nazwane nasienie. 13 Aleć i syna niewolnice rozmnożę w naród wielki, ponieważ nasieniem twojem jest.

14 Wstał tedy Abraham rano, i wziąwszy chleb, i bukłak wody, włożył na plecy jéj: i oddał jéj dziecię i odprawił ją. Która poszedłszy błądziła w puszczy Bersabee. 15 A gdy nie stało wody w bukłaku, porzuciła dziecię pod jednem z drzew, które tam były. 16 I odeszła i usiadła przeciw niemu z daleka, ile łuk zastrzelić może; rzekła bowiem: Nie będę patrzyła na umierające dziecię: a siedząc naprzeciwko, podniosła głos swój i płakała.

17 I wysłuchał Bóg głos dziecięcy. I zawołał Aniół Boży Agary z nieba, mówiąc: Co czynisz Agar? nie bój się; wysłuchał bowiem Bóg głos dziecięcy z miejsca, na którem jest. 18 Wstań, weźmij dziecię, a ujmij je za rękę jego; bo w naród wielki rozmnożę go. 19 I otworzył Bóg oczy jéj: która ujrzawszy studnię wody, szła i napełniła bukłak, i dała pić dziecięciu. 20 I był z nim: który urósł i mieszkał na puszczy, i stał się z młodości strzelcem. 21 I mieszkał w puszczy Pharan: i wzięła mu matka jego żonę z ziemie Egipskiéj. 22 Tegóż czasu rzekł Abimelech, i Phikol, Hetman wojska jego, do Abrahama: Bóg z tobą jest we wszystkiem, co czynisz. 23 A tak przysięż przez Boga, że mi nie będziesz szkodził, i potomnym moim, i pokoleniu memu: ale według miłosierdzia, którem ci uczynił, uczynisz mnie, i ziemi, w któréjeś przebywał przychodniem. 24 I rzekł Abraham: Ja przysięgę. 25 I strofował Abimelecha o studnią wody, którą gwałtem odjęli byli słudzy jego. 26 I odpowiedział Abimelech: Nie wiedziałem, ktoby to uczynił: nawet i tyś mi nie oznajmił, i jam nie słyszał o tem, dopiéro dziś. 27 Nabrał tedy Abraham owiec i wołów i dał Abimelechowi, i uczynili oba przymierze. 28 I postawił Abraham siedmioro owiec z trzody osobno. 29 Któremu rzekł Abimelech: Na co to siedmioro owiec, któreś postawił osobno? 30 A on: Siedmioro, prawi, owiec weźmiesz z ręki mojéj, aby mi były na świadectwo, żem ja wykopał tę studnią. 31 I dlatego nazwano miejsce ono Bersabee: iż tam oba przysięgli. 32 I weszli w przymierze o studnią przysięgi. 33 I wstał Abimelech, i Phikol, Hetman wojska jego, i wrócili się do ziemie Palestyńskiéj. A Abraham nasadził gaj w Bersabei, i wzywał tam imienia Pana, Boga wiecznego. 34 I był obywatelem ziemie Palestyńskiéj przez wiele czasów.