Ewangelia według Jana 11

1 I był niektóry chory Łazarz z Bethanii, z miasteczka Maryi i Marthy, siostry jéj. 2 (A Marya była, która pomazała Pana maścią i utarła nogi jego włosy swojemi, któréj brat Łazarz chorował.) 3 Posłały tedy siostry jego do niego, mówiąc: Panie! oto, którego miłujesz, choruje. 4 A Jezus usłyszawszy, rzekł im: Choroba ta nie jest na śmierć, ale dla chwały Bożéj, aby był uwielbion Syn Boży przez nię. 5 A Jezus miłował Marthę i siostrę jej Maryą i Łazarza. 6 Gdy tedy usłyszał, że choruje, tedy przecie zmieszkał na onemże miejscu przez dwa dni. 7 Potem zasię rzekł uczniom swym: Idźmy zaś do Żydowskiéj ziemie. 8 Rzekli mu uczniowie: Rabbi! teraz chcieli cię Żydowie ukamionować, a zasię tam idziesz? 9 Odpowiedział Jezus: Aza nie dwanaście jest godzin dnia? Jeźli kto chodzi we dnie, nie obrazi się; bo widzi światło tego świata. 10 Ale jeźli chodzi w nocy, obrazi się; bo w nim światła niemasz. 11 To wymówił, a potem rzekł im: Łazarz, przyjaciel nasz, śpi, ale idę, abym go ze snu obudził. 12 Rzekli tedy uczniowie jego: Panie! jeźli śpi, będzie zdrów. 13 A Jezus mówił o śmierci jego; lecz oni mniemali, iż o zaśnieniu snem powiedział. 14 Na ten czas tedy Jezus powiedział im jawnie: Łazarz umarł. 15 I radem dla was, abyście wierzyli, iżem tam nie był; ale idźmy do niego. 16 Rzekł tedy Tomasz, który się wykłada Dydymus, do współuczniów: Pójdźmy i my, abyśmy z nim pomarli. 17 Przyszedł tedy Jezus i nalazł go już cztery dni w grobie mającego. 18 (A Bethania była blizko Jeruzalem, jakoby na piącinaście stajów.) 19 A przyszło było wiele Żydów do Marthy i Maryi, aby je cieszyli po bracie ich. 20 Martha tedy, skoro usłyszała, że Jezus idzie, zabieżała mu, a Marya doma siedziała. 21 Rzekła tedy Martha do Jezusa: Panie! byś tu był, nie umarłby był brat mój. 22 Lecz i teraz wiem, że o cokolwiek będziesz Boga prosił, dać Bóg. 23 Powiedział jéj Jezus: Zmartwychwstanie brat twój. 24 Rzekła mu Martha: Wiem, iż zmartwychwstanie w zmartwychwstaniu w ostatni dzień. 25 Rzekł jej Jezus: Jam jest zmartwychwstanie i żywot; kto w mię wierzy, choćby i umarł, żyw będzie. 26 A wszelki, który żywie a wierzy w mię, nie umrze na wieki. Wierzysz temu? 27 Powiedziała mu: Iście, Panie! jam uwierzyła, żeś ty jest Chrystus, Syn Boży, któryś na ten świat przyszedł. 28 A to rzekłszy, szła i milczkiem zawołała Maryi, siostry swojéj, mówiąc: Nauczyciel przyszedł i woła cię. 29 Ona skoro usłyszała, wnet wstała i przyszła do niego. 30 Bo Jezus jeszcze nie przyszedł był do miasteczka, ale był jeszcze na onem miejscu, gdzie mu zaszła była Martha. 31 Żydowie tedy, którzy z nią byli w domu a cieszyli ją, ujrzawszy Maryą, iż prędko wstała i wybieżała, szli za nią, mówiąc: Iż idzie do grobu, aby tam płakała. 32 Marya tedy, gdy przyszła, kędy był Jezus, ujrzawszy go, przypadła do nóg jego i rzekła mu: Panie! byś tu był, nie umarłby był brat mój. 33 Jezus tedy, gdy ją ujrzał płaczącą i Żydy, którzy z nią przyszli, płaczące, rozrzewnił się w duchu i wzruszył sam siebie. 34 I rzekł: Gdzieście go położyli? Powiedzieli mu: Panie! pójdź a oglądaj. 35 I zapłakał Jezus. 36 Mówili tedy Żydowie: Oto jako go miłował. 37 A niektórzy z nich mówili: Nie mógł ten, który otworzył oczy ślepo-narodzonego, uczynić, żeby był ten nie umarł? 38 Jezus tedy rozrzewniwszy się zaś sam w sobie, przyszedł do grobu. A była jaskinia, a kamień na niéj był położony. 39 Rzekł Jezus: Odejmijcie kamień. Rzekła mu Martha, siostra tego, który był umarł: Panie! jużci cuchnie; bo mu już czwarty dzień. 40 Powiedział jéj Jezus: Zażem ci nie rzekł, iż jeźli uwierzysz, oglądasz chwałę Bożą? 41 Odjęli tedy kamień. A Jezus podniósłszy oczy swe wzgórę, rzekł: Ojcze! dziękuję tobie, żeś mię wysłuchał. 42 A Jamci wiedział, że mię zawżdy wysłuchywasz; alem rzekł dla ludu, który około stoi, aby wierzyli, iżeś ty mię posłał.

43 To rzekłszy, zawołał głosem wielkim: Łazarzu, wynidź z grobu! 44 I natychmiast wyszedł, który był umarły, mając ręce i nogi związane chustkami, a twarz jego była chustką obwiązana. Rzekł im Jezus: Rozwiążcie go i puśćcie, aby szedł. 45 Wiele tedy z Żydów, którzy byli przyszli do Maryi i Marthy a widzieli, co uczynił Jezus, uwierzyli weń. 46 A niektórzy z nich szli do Pharyzeuszów i powiedzieli im, co uczynił Jezns. 47 Zebrali tedy najwyżsi kapłani i Pharyzeuszowie radę i mówili: Cóż czynimy? albowiem ten człowiek wiele cudów czyni. 48 Jeźli go tak zaniechamy, wszyscy weń uwierzą, i przyjdą Rzymianie, i wezmą nasze miejsce i naród. 49 A jeden z nich, Kaiphasz imieniem, będąc najwyższym kapłanem onego roku, rzekł im: Wy nic nie wiecie, 50 Ani myślicie, iż wam jest pożyteczno, żeby jeden człowiek umarł za lud, a nie wszystek naród zginął. 51 A tego nie mówił sam z siebie, ale będąc najwyższym kapłanem roku onego, prorokował, iż Jezus miał umrzeć za naród. 52 A nie tylko za naród, ale żeby syny Boże, którzy byli rozproszeni, zgromadził w jedno. 53 Od onego tedy dnia umyślili, aby go zabili. 54 Jezus tedy już nie chodził jawnie między Żydy, ale odszedł do krainy blizko pustyni, do miasta, które zowią Effrem, i tam mieszkał z uczniami swymi. 55 A blizko była Pascha Żydowska; a wiele ich szło do Jeruzalem z krainy przed Paschą, aby samych siebie poświęcili. 56 Szukali tedy Jezusa i mówili jeden do drugiego, stojąc w kościele: Co mniemacie, iż nie przyszedł na dzień święty? 57 A najwyżsi kapłani i Pharyzeuszowie wydali byli rozkazanie, jeźliby się kto dowiedział, gdzieby był, żeby oznajmił, aby go poimali.