Księgi Job 14

Job obaczywszy ułomność człowieczą, dziwuje się dobroci Bożéj przeciw jemu, że po tym żywocie oczekawa innego, i oznajmia ciał ludzkich zmartwychwstanie.

1 Człowiek urodzony z niewiasty, żywiąc przez czas krótki, napełnion bywa wielą nędz. 2 Który wychodzi jako kwiat i skruszony bywa, a ucieka jako cień i nigdy nie trwa w tymże stanie. 3 I masz za godną rzecz na takowego otwarzać oczy twoje i przywodzić go z sobą do sądu. 4 Któż może czystym uczynić, który się począł z nasienia nieczystego? izali nie ty, który sam jesteś? 5 Krótkie są dni człowiecze, liczba miesiąców jego u ciebie jest: zamierzyłeś granice jego, które nie będą mogły być przestąpione. 6 Odstąp malutko od niego, aby odpoczynął: aż przyjdzie pożądany, jako najemnika dzień jego. 7 Drzewo ma nadzieję, jeźli uciete będzie, zaś bywa zielone, a gałązki jego puszczają się. 8 Jeźli się starzeje w ziemi korzeń jego, i w prochu obumrze pień jego: 9 Na zapach wody puści się i rozpuści gałęzie, jako gdy napierwéj było wsadzone. 10 A człowiek, gdy umrze i obnażony i strawiony, proszę, kędy jest? 11 Jako, gdyby wody wyszły z morza, a rzeka ustawszy wyschła: 12 Tak człowiek, gdy umrze, nie powstanie: aż się zetrze niebo, nie ocuci się, ani powstanie ze snu swego. 13 Ktoby mi to dał, abyś mię zakrył w piekle i zataił mię, ażby przeminęła zapalczywość twoja, i naznaczył mi czas, w którymbyś na mię spomniał? 14 Co mniemasz: umarły człowiek znowu żyć będzie? po wszystkie dni, których teraz żołduję, czekam, aż przyjdzie odmienienie moje. 15 Zawołasz mię, a ja odpowiem tobie: dziełowi rąk twoich podasz prawicę. 16 Tyś wprawdzie kroki moje policzył: ale przepuść grzechom moim. 17 Zapieczętowałeś jako w worku przestępstwa moje, aleś uleczył nieprawość moję. 18 Góra upadłszy rozsypuje się, a skała przenosi się z miejsca swego. 19 Wody wydrążają kamienie, a powodzią z nienagła ziemia się psuje: więc téż takież człowieka zatracisz. 20 Umocniłeś go maluczko, aby wiecznie przeminął: odmienisz twarz jego i wypuścisz go. 21 Bądź zacni będą synowie jego, bądź téż niezacni, nie zrozumie. 22 A wszakóż ciało jego póki żyw boleć będzie, a dusza jego nad samym sobą płakać będzie.