Księgi Job 17

Powiada Job, że cierpliwie oczekawa odpłaty Bożéj, w boleściach ciała, we frasunku dusze.

1 Duch mój umniejszy się: dni moje się skrócą, a tylko mi grób zostaje. 2 Nie zgrzeszyłem, a w gorzkościach mieszka oko moje. 3 Wybaw mię, Panie, i postaw mię wedle siebie: a czyjażkolwiek ręka niech walczy przeciwko mnie. 4 Serce ich oddaliłeś od karności, przetóż nie będą podwyższeni. 5 Łup obiecuje towarzyszom, a oczy synów jego ustaną. 6 Położył mię jako na przypowieść ludzką: i jestem na przykład przed nimi. 7 Zaćmiło się od rozgniewania oko moje: a członki moje jako wniwecz obrociły się. 8 Zdumieją się sprawiedliwi nad tem: a niewinny na obłudnego powstanie. 9 I będzie trzymał sprawiedliwy drogę swoję, a czysty rękoma przyczyni mocy. 10 Wy tedy wszyscy nawróćcie się, i przyjdzie: i nie najdę między wami żadnego mądrego. 11 Dni moje przeminęły, myśli moje rozerwane są, trapiąc serce moje. 12 Noc obróciły w dzień: a po ciemnościach zaś spodziewam się światłości. 13 Jeźli czekać będę, piekło jest domem moim: i w ciemnościach usłałem łóżko moje. 14 Rzekłem zgniłości: Ojcem moim jesteś: matką moją i siostrą moją robakom. 15 Gdzież tedy teraz jest oczekawanie moje? a cierpliwość moję kto obaczywa? 16 Do najgłębszego piekła zstąpią wszystkie rzeczy moje: cóż mniemasz, że wżdy tam będę miał odpoczynienie?

Cytowane w 2

w. 16 Summa (EN)(III 52.2Suppl 69.5)