Księgi Job 26

Job powiada, że Bóg nie potrzebuje żadnéj pomocy od człowieka, a ukazuje nieogarnioną moc jego, z skutków a spraw jego.

1 A odpowiadając Job, rzekł: 2 Czyimżeś pomocnikiem? aza nie słabego? i podpierasz ramię tego, który nie jest mocny? 3 Komuś dał radę? podobno onemu, który nie ma mądrości, a roztropność swą okazałeś wielką. 4 Jakoś chciał uczynić? aza nie onego, który ucznynił tchnienie. 5 Oto olbrzymowie wzdychają pod wodami i ci, którzy mieszkają z nimi. 6 Nagie jest piekło przed nim, i niemasz żadnéj nakrywki u zatracenia. 7 Który rozciąga północny kraj na próżnem miejscu, i zawiesza ziemię na niczem. 8 Który zawięzuje wody w obłokach swoich, aby zaraz nie wypadły nadół. 9 Który trzyma twarz stolice swéj, a rozciąga nad nią mgłę swoję. 10 Obtoczył granice wodom, aż się skończą światło i ciemności. 11 Słupy niebieskie trzęsą się i lękają się na kinienie jego. 12 Mocą jego nagle się morza zebrały, a roztropność jego poraziła hardego. 13 Duch jego przystroił niebiosa, a za sprawą ręki jego, wywiedzion jest wąż zawiły. 14 Oto, to po części mówiło się z dróg jego: a gdyżeśmy ledwie małą kroplę mowy jego słyszeli, któż będzie mógł patrzyć na grom wielkości jego?

Cytowane w 3

w. 11 Summa (EN)(Suppl 73.3)
w. 13 Divinum Illud Munus(§1)
w. 26 Summa (EN)(I-II 66.5)