Księgi Job 27

Job przecię powiada się być i twierdzi sprawiedliwym, i odstąpić tego nigdy nie ohce: a jako grzesznicy będą karani od Boga.

1 Przydał téż Job, wziąwszy przypowieść swą i rzekł: 2 Żywie Bóg, który odjął sąd mój, i Wszechmocny, który do gorzkości przywiódł duszę moję: 3 Że póki staje tchu we mnie, i ducha Bożego w nozdrzach moich: 4 Nie będą mówić usta moje nieprawość, ani język mój będzie rozmyślał kłamstwo. 5 Nie daj tego Boże, abych was miał za sprawiedliwe: aż ustanę, nie odstąpię od niewinności mojéj. 6 Usprawiedliwienia mego, któregom się jął trzymać, nie puszczę się; bo mię niewinuje serce moje we wszystkim żywocie moim. 7 Nieprzyjaciel mój niech będzie jako niezbożnik: a sprzeciwnik mój jako złośnik. 8 Co bowiem za nadzieja jest obłudnika, jeźli łakomie wydziera, a Bóg nie wybawia duszę jego. 9 Izali Bóg usłyszy wołanie jego, gdy nań przyjdzie ucisk? 10 Albo się będzie mógł w Wszechmocnym kochać i wzywać Boga na każdy czas? 11 Nauczę was przez rękę Bożą, co ma Wszechmocny, i nie zataję. 12 Oto wy wszyscy wiecie, a czemuż bez przyczyny mówicie próżne rzeczy? 13 Ta jest część człowieka niezbożnego u Boga, i dziedzictwo gwałtowników, które od Wszechmocnego wezmą. 14 Jeźli się rozmnożą synowie jego, pod mieczem będą: a wnukowie jego nie najedzą się chleba. 15 Którzy zostaną z niego, będą pogrzebieni w zatraceniu, a wdowy jego płakać nie będą. 16 Choćby nanosił śrebra jako ziemie, i szat nasprawował jako błota: 17 Nasprawujeć wprawdzie, ale sprawiedliwy obłóczyć się w nie będzie: a niewinny śrebro dzielić będzie. 18 Zbudował dom swój jako mól, i jako stróż kuczkę uczynił. 19 Bogaty gdy zaśnie, nic z sobą nie weźmie; otworzy oczy swe, a nic nie najdzie. 20 Ujmie go niedostatek jako woda, w nocy przypadnie nań burza. 21 Pochwyci go wiatr parzący i zniesie: i jako wicher porwie go z miejsca swego. 22 I spuści nań i nie przepuści: z ręki jego uciekając uciekać będzie. 23 Sciśnie nad nim ręce swoje, i będzie kszykał nad nim, patrząc na miejsce jego.

Cytowane w 1

w. 8 Summa (EN)(II-II 111.3)