Księgi Job 31

1 Uczyniłem przymierze z oczyma swemi, abych ani pomyślał o pannie. 2 Bo coby za część we mnie miał Bóg z wierzchu, a dziedzictwo Wszechmocny z wysokości? 3 Azaż nie jest zatracenie złośnikowi, a oddalenie czyniącym niesprawiedliwość? 4 Azaż on nie upatruje dróg moich? i nie liczy wszystkich kroków moich? 5 Jeźliżem chodził w marności, i kwapiła się na zdradę noga moja: 6 Niech mię zważy na wadze sprawiedliwy, i niechaj Bóg pozna prostotę moję. 7 Jeźliż krok mój ustąpił z drogi, i jeźli za oczyma memi chodziło serce moje, i jeźli do rąk moich przylgnęła zmaza: 8 Niechaj sieję, a inszy niechaj je, a naród mój niech będzie wykorzeniony. 9 Jeźli jest zwiedzione serce moje dla niewiasty, i jeźlim był na zdradzie u drzwi przyjaciela mego: 10 Niech będzie żona moja nierządnicą innego, i niech się inni nad nią schylają. 11 Albowiem to jest wielki grzech i nieprawość największa. 12 Jest ogień aż do zguby pożerający i wszystkie rodzaje wykorzeniający. 13 Jeźlim zbraniał się dać sądzić z sługą moim albo z służebnicą, gdy się prawowali zemną: 14 (Bo cobym czynił, gdy Bóg na sąd powstanie? a gdy spyta, co mu odpowiem? 15 Azaż nie w żywocie uczynił mię, który i onego sprawił i utworzył mię w żywocie jeden?) 16 Jeźlim odmówił ubogim, czego chcieli, i oczom wdowinym kazałem czekać: 17 Jeźlim jadał sztukę moję sam, a nie jadła sierota z niéj: 18 (Bo od dzieciństwa, mego rosło ze mną użalenie, i z żywota matki mojéj wyszło ze mną.) 19 Jeźlim gardził ginącym przeto, że nie miał suknie, i ubogim bez odzienia: 20 Jeźli mi nie błogosławiły boki jego, i od wełny owiec moich zagrzał się: 21 Jeźlim podniósł na sierotę rękę moję, chociam widział, żem był wyższym w bramie: 22 Niech odpadnie ramię moje od stawu swego, a ręka moja niech się połamie z kościami swemi. 23 Zawsze bowiem jako wołów nadętych nademną bałem się Boga i nie mogłem znosić ciężaru jego. 24 Jeźlim rozumiał złoto być siłą moją, a szczeremu złotu rzekłem: Ufanie moje: 25 Jeźlim się kochał dla wiela bogactw moich, a że bardzo wiele nalazła ręka moja: 26 Jeźlim widział słońce, gdy się świeciło, i księżyc jasno idący: 27 I radowało się w tajemności serce moje, i całowałem rękę moję usty memi: 28 To jest nieprawość największa i zaprzenie przeciw Bogu najwyższemu. 29 Jeźlim się radował z upadku tego, który mię nienawidział, i weseliłem się, że go nieszczęście potkało: 30 (Bom nie wydawał ku grzeszeniu gardła mego, abym żądał przeklinając duszę jego. 31 Jeźli nie mówili mężowie przybytku mego: Ktoby dał z mięsa jego, abyśmy się nasycili? 32 Przed domem nie stał przychodzień, drzwi moje podróżnemu otworzone były.) 33 Jeźlim zakrywał grzech mój jako człowiek i kryłem w zanadrzu mojem nieprawość moję: 34 Jeźlim się ulękł zgraje wielkiéj, i ustraszyła mię wzgarda bliskich: a nie raczejm milczał, anim wychodził ze drzwi: 35 Ktoby mi dał słuchacza, aby żądzą moję słyszał Wszechmogący, a księgi napisał ten, który sądzi! 36 Abych je nosił na ramieniu swojem a włożył je na się jako wieniec. 37 Na każdym kroku moim będę je czytał i jako książęciu będę je ofiarował. 38 Jeźli przeciwko mnie ziemia moja woła, a z nią zagony jéj płaczą: 39 Jeźlim owoce jéj jadł bez pieniędzy i trapiłem duszę oraczów jéj: 40 Miasto pszenice niech mi się rodzi oset, a miasto jęczmienia ciernie. Skończyły się słowa Jobowe.