Księgi Job 5
Biblia Jakuba Wujka
Public domain Źródło: biblia.info.pl
O sprawiedliwości Bożéj, że on na dobre nic złego nie dopuszcza, a owszem je wyswobodza, a złe karze i gnębi.
1 Wołajże tedy, jeźli jest kto, być odpowiedział, a obróć się do którego z świętych. 2 Zaiste gniew zabija głupiego, a zawiść umarza malutkiego. 3 Jam widział głupiego mocnie wkorzenionego: i wnetem złorzeczył ozdobie jego. 4 Daleko będą synowie jego od zbawienia i starci będą w bramie, i nie będzie, ktoby wyrwał. 5 Którego żniwo głodny zje, a samego porwie zbrojny, a pragnący będą pić bogactwa jego. 6 Nic się na ziemi bez przyczyny nie dzieje, a z ziemie nie wschodzi boleść. 7 Człowiek się rodzi na pracą, a ptak na latanie. 8 Przetóż ja będę prosił Pana a u Boga przełożę mowę moję: 9 Który czyni wielkie rzeczy i nie wybadane i dziwne bez liczby. 10 Który dawa deszcz na ziemię i polewa wodami wszystkie rzeczy. 11 Który pokorne kładzie wysoko, a smętne wywyższa zdrowiem. 12 Który rozprasza myśli złośliwych, aby ręce ich nie mogły dokonać, co były poczęły. 13 Który chwyta mądre w ich chytrości a radę przewrotnych rozsypuje. 14 We dnie wbieżą w ciemności, a jakoby w nocy tak będą macać w południe. 15 Ale zachowa ubogiego od miecza ust ich, od ręki gwałtownika niedostatecznego. 16 I będzie nadzieja ubogiemu, a nieprawość stuli gębę swoję. 17 Błogosławiony człowiek, którego Bóg karze: karania tedy Pańskiego nie odrzucaj. 18 Bo on zrania i leczy: uderza, i ręce jego uzdrowią. 19 W sześciu ucisków wybawi cię, a w siódmym nie tknie cię złe. 20 Wybawi cię od śmierci czasu głodu a na wojnie z ręki miecza. 21 Od bicza języka zakryt będziesz i nie ulękniesz się nieszczęścia, gdy przyjdzie. 22 Będziesz się śmiał w spustoszeniu i w głodzie, i nie będziesz się bał zwierząt ziemskich. 23 Ale z kamieńmi pól przymierze twoje, a bestye ziemne spokojneć będą. 24 I poznasz, że ma pokój przybytek twój, a nawiedzając ozdobę twoję nie zgrzeszysz. 25 Doznasz téż, iż rozliczne będzie nasienie twoje, i potomstwo twe jako ziele ziemie. 26 Wnidziesz w dostatku do grobu, jako wnoszą kopę pszenice czasu swego. 27 Oto jakośmy tego doszli, takci jest: co usłyszawszy umysłem rozbieraj.
Cytowane w 9
- w. 1 Summa (EN)(II-II 83.4
Suppl 72.2) - w. 2 Summa (EN)(II-II 36.1
II-II 36.3 II-II 158.3) - w. 6 Summa (EN)(I-II 75.1)
- w. 7 Summa (EN)(II-II 164.2)
- w. 12 Summa (EN)(II-II 65.3)
- w. 17 Summa (EN)(I-II 69.3)