Proroctwo Izajaszowe 13

1 Brzemię Babilonu, które widział Izajasz, syn Amos. 2 Na górze ciemnéj podnieście chorągiew, podwyżcie głos, podnieście rękę, a niechaj wnidą w bramy książęta. 3 Jam rozkazał poświęconym moim, i przyzwałem mocarze moje w gniewie moim, radujące się w sławie mojéj. 4 Głos zgraje na górach, jako gęstego ludu, głos dźwięku królów, narodów zgromadzonych: Pan zastępów przykazał rycerstwu wojennemu, 5 Przychodzącemu z ziemie dalekiéj, z kończyn nieba, Pan i naczynia zapalczywości jego, aby zburzył wszystkę ziemię. 6 Wyjcie; bo blisko jest dzień Pański: jako spustoszenie od Pana pryjdzie. 7 Dlatego wszystkie ręce osłabieją, a każde serce ludzkie struchleje, 8 I skruszy się: gryzienia boleści zejmą, jako rodząca boleć będą. Każdy bliźniemu swemu dziwować się będzie: lica opalone oblicza ich. 9 Oto dzień Pański przyjdzie okrutny i pełen rozgniewania i gniewu i zapalczywości, aby obrócił ziemię w pustynią, a grzeszniki jéj aby starł z niéj. 10 Bo gwiazdy niebieskie i jasność ich nie rozpuszczą światła swego: zaćmiło się słońce na wschodzie swym, i księżyc nie zaświeci światłem swojem. 11 I nawiedzę złości świata, a przeciw niezbożnym nieprawość ich: i uczynię, że ustanie pycha niewiernych, a hardość mocarzów poniżę. 12 Droższy będzie mąż niźli złoto, a człowiek niźli najczystsze złoto, 13 Dlatego niebem zatrzasnę: i poruszy się ziemia z miejsca swego dla zagniewania Pana zastępów i dla dnia gniewu zapalczywości jego. 14 I będzie jako sarna uciekająca, i jako owca, a nie będzie, ktoby zgromadził: każdy się obróci do ludu swego, i każdy do ziemie swéj uciecze. 15 Wszelki, którego najdą, zabit będzie: i wszelki, który nadejdzie, od miecza polęże. 16 Dziatki ich poroztrącają przed ich oczyma: domy ich splundrują, a żony ich pogwałcą. 17 Oto ja pobudzę na nie Medy, którzy nie będą śrebra szukać, ani dbać o złoto. 18 Ale strzałami dziatki postrzelają, a nad karmiącemi żywotami nie zlitują się, i synom oko ich nie zfolguje. 19 I będzie Babilon on zawołany w królestwach, zacny pychą Chaldejczyków, jako Pan wywrócił Sodomę i Gomorrhę.

20 Nie będą w nim mieszkać aż do końca, i nie osadzą go aż do narodu i narodu: ani tam rozbije namiotów Arabczyk, ani pasterze tam odpoczywać będą. 21 Ale się tam będą chować zwierzowie, i napełnią się domy ich smokami: i mieszkać tam będą strusiowie, a kosmaczowie tam skakać będą. 22 I będą się ożywać sowy w domiech jego, a Syreny w zborach rozkosznych.