Księgi Judith 13

Nowa Wulgata nie poprawia przekładu tej księgi dokonanego przez świętego Hieronima, jak czyni to gdzie indziej: drukuje w jego miejsce starszy przekład łaciński, więc ten sam numer rozdziału i wersetu oznacza w niej i w Wulgacie klementyńskiej inny tekst.

1 A gdy był wieczór, pokwapili się słudzy jego do gospód swoich, i zamknął drzwi Wagao pokoju, i poszedł. 2 A wszyscy byli zmocowani od wina, 3 a sama Judyt była w pokoju. 4 Lecz Holofernes leżał na łożu uśpiony od zbytniego upicia. 5 I rzekła Judyt dziewce swej, żeby stała przed pokojem i strzegła. 6 I stanęła Judyt u łoża, modląc się z płaczem a po cichu ruszaniem ust 7 mówiąc: Posil mnie, Panie Boże Izraelski, a wejźrzy tej godziny na uczynki rąk moich, żebyś, jakoś obiecał, wywyższył miasto twoje Jeruzalem a żebych to sprawiła, com wierząc, że przez cię może być uczyniono, umyśliła.

8 A gdy to wyrzekła, przystąpiła do słupa, który był w głowach łóżka jego, i kord, który uwiązany na nim wisiał, odwiązała. 9 A gdy go dobyła, ujęła za włosy głowę jego i rzekła: Posil mię, Panie Boże, tej godziny! 10 I uderzyła dwakroć w szyję jego, i ucięła mu głowę, i zdjęła z słupów namiotek jego, i zepchnęła ciało jego bez głowy. 11 A po małej chwili wyszła i podda głowę Holofernesa słudze swej, i kazała, żeby ją łożyła w torbę swą. 12 I wyszły dwie, według zwyczaju swego, jakoby na modlitwę, i przeszły przez obóz, a krążąc około doliny przyszły do bramy miejskiej. 13 I rzekła Judyt z daleka straży murów: Otwórzcie bramy, bo z nami jest Bóg, który uczynił moc w Izraelu!

14 I zstało się, gdy usłyszeli mężowie głos jej, wezwali starszych z miasta. 15 I zbiegli się do niej wszyscy od namniejszego aż do nawiętszego, bo się spodziewali, że się już wrócić nie miała. 16 I rozświeciwszy świece, skupili się około niej wszyscy, a ona wstąpiwszy na wyższe miejsce, rozkazała, aby pomilczenie uczynili. A gdy wszyscy umilknęli, 17 rzekła Judyt: Chwalcie Pana Boga naszego, który nie opuścił ufających w sobie, 18 a we mnie, służebnicy swej, wypełnił miłosierdzie swoje, które obiecał domowi Izrael, i zabił ręką moją nieprzyjacielą ludu swego tej nocy. 19 I wyjąwszy z torby głowę Holofernesowę, ukazała im, mówiąc: Oto głowa Holofernesa, hetmana wojska Asyryjskiego, i oto namiotek jego, w którym leżał w pijaństwie swoim, gdzie go ręką niewieścią zabił Pan Bóg nasz. 20 A żywię sam Pan, że mię strzegł Anioł jego i stąd idącą, i tam mieszkającą, i stamtąd się tu wracającą, i nie dopuścił Pan splugawić mnie, służebnice swojej, ale bez zmazy grzechu przywrócił mię wam radującą się w zwycięstwie jego, w uszciu moim i w wybawieniu waszym. 21 Wyznawajcie mu wszyscy, że dobry, że na wieki miłosierdzie jego! 22 A pokłoniwszy się wszyscy Panu, rzekli do niej: Ubłogosławił cię Pan w mocy swojej, iż przez cię wniwecz obrócił nieprzyjadoły nasze. 23 A Ozjasz, książę ludu Izraelskiego, rzekł do niej: Błogosławionaś ty, córko, od Pana Boga wysokiego nade wszytkie niewiasty na ziemi! 24 Błogosławiony Pan, który stworzył niebo i ziemię, który cię obrócił na rany głowy hetmana nieprzyjaciół naszych. 25 Bo tak dziś imię twoje uwielbił, że nie odejdzie chwała twoja z ust ludzi, którzy będą pamiętać na moc Pańską wiecznie; dla których nie przepuściłaś duszy twej dla ucisku i utrapienia narodu twego, aleś zabieżała upadkowi przed oczyma Boga naszego. 26 I rzekł wszytek lud: Niech się zstanie, niech się zstanie! 27 A Achior, przyzwany, przyszedł i rzekła mu Judyt: Bóg Izraelski, któremuś ty dał świadectwo, że się mści nad nieprzyjacioły swemi, ten głowę wszech niewierników uciął tej nocy ręką moją. 28 A żebyś doznał, iż tak jest, oto głowa Holofernesowa, który wzgardą hardości swej wzgardził Boga Izraelskiego i tobie groził śmiercią, mówiąc: Gdy będzie poiman lud Izraelski, każę przebić mieczem boki twoje. 29 A widząc Achior głowę Holofernesowę, omdlewając od strachu upadł na ziemię na twarz swoję i siliła się dusza jego. 30 A potym gdy ksobie przyszedszy, ochłodzony był, upadł u nóg jej i pokłonił się jej, i rzekł: 31 Błogosławionaś ty od Boga twego we wszytkim przybytku Jakub, bo w każdym narodzie, który usłyszy imię twoje, będzie uwielbion Bóg Izraelski dla ciebie.