Księgi Judith 16

Nowa Wulgata nie poprawia przekładu tej księgi dokonanego przez świętego Hieronima, jak czyni to gdzie indziej: drukuje w jego miejsce starszy przekład łaciński, więc ten sam numer rozdziału i wersetu oznacza w niej i w Wulgacie klementyńskiej inny tekst.

1 Śpiewała tedy Judyt tę pieśń Panu, mówiąc: Zaczynajcie Panu na bębniech, śpiewajcie Panu na cymbalech, śpiewajcie mu psalm nowy, wywyższajcie i wzywajcie imienia jego. 3 Pan kruszący wojny, Pan jest imię jemu! 4 Który położył obóz swój wpojśrzód ludu swego, aby nas wyrwał z ręki wszytkich nieprzyjaciół naszych. 5 Przyciągnął Assur z gór od Połnocy, w wielkości mocy swej: którego mnóstwo zastawiło potoki, a konie ich okryły doliny. 6 Mówił, że miał wypalić granice moje, a młodzieńce moje wybić mieczem, niemowięta moje dać na łup i panny w niewolą. 7 A Pan wszechmogący zaszkodził mu i dał go w ręce niewieście, i poraził go. 8 Bo mocarz ich nie poległ od młodzieńców ani go zabili synowie Tytan, ani wysocy obrzymowie zastawili mu się, ale Judyta, córka Merari, zwątliła go pięknością twarzy swojej. 9 Zwlekła się bowiem z szat wdowstwa i oblokła się w szaty wesela na rozradowanie synów Izraelskich. 10 Pomazała oblicze swe olejkiem i ściągnęła kędziorki swe koronką, wzięła szatę nową, aby go zdradziła. 11 Patynki jej uchwyciły oczy jego, piękność jej pojmała duszę jego, ucięła kordem szyję jego. 12 Ulękli się Persowie stałości jej i Medowie śmiałości jej. 13 Tedy zawyły wojska Asyryjskie, gdy się ukazali poniżeni moi, schnący od pragnienia. 14 Synowie dziewczyn pokłuli je, a jako chłopięta uciekające pobili je, poginęli w bitwie od oblicza Pana Boga mego. 15 Pieśń śpiewajmy Panu, pieśń nową śpiewajmy Bogu naszemu! 16 Adonaj, Panie, wielkiś ty i przesławny w mocy twojej i którego żaden zwyciężyć nie może. 17 Tobie niech służy wszelkie twe stworzenie: boś rzekł, i zstały się: posłałeś ducha twego, i stworzone są, i nie masz, kto by się sprzeciwił głosowi twemu. 18 Góry z gruntu się poruszą z wodami: skały jako wosk rozpłyną się przed obliczem twoim. 19 A którzy się ciebie boją, wielcy będą u ciebie na wszytkim. 20 Biada narodowi na naród mój powstającemu! Bo Pan wszechmogący będzie się mścił nad nimi, w dzień sądu nawiedzi je. 21 Boda ogień i robaki na ciała ich, aby byli paleni i czuli aż na wieki. 22 I zstało się potym, wszytek lud po zwycięstwie przyszedł do Jeruzalem pokłonić się Panu, i wnet, skoro się oczyścili, ofiarowali wszyscy całopalenia i śluby, i obietnice swoje. 23 A Judyt wszytkie naczynia wojenne Holofernesa, które jej dał lud, i namiotek, który sama wzięła z łóżka jego, ofiarowała na dar zapamiętania. 24 A lud był wesół wedle oblicza świętych i przez trzy miesiące wesele tego zwycięstwa z Judyt obchodzono. 25 A po owych dniach wrócił się każdy do domu swego, a Judyt stała się wielką w Betulijej i była nasławniejszą wszystkiej ziemi Izraelskiej. 26 Była też do cnoty czystości przyłączona, tak iż nie uznała męża po wszystkie dni żywota swego, jako umarł mąż jej Manasses. 27 A wychadzała w święta z wielką chwalą. 28 I mieszkała w domu męża swego sto i pięć lat, i puściła wolną abrę swoję, i umarła, i pogrzebiona jest z mężem swym w Betulijej. 29 I płakał jej wszystek lud przez siedem dni. 30 A przez wszytek czas żywota jej nie był, który by czynił niepokój Izraelowi, i po śmierci jej przez wiele lat. 31 A dzień święta zwycięstwa tego u Żydów w poczet dni świętych przyjęt jest i święcą ji Żydzi od onego czasu aż do dnia dzisiejszego.

Cytowane w 2

w. 17 Summa (EN)(III 20.1)
w. 21 Summa (EN)(Suppl 97.2)