Ewangelia według Mateusza 15

O podaniach a tradycyach Pharyzejskich, które ważniejsze mieli niż przykazanie Boże; czem się plugawi człowiek, Chananejska niewiasta uprzejmością wyprosiła zdrowie dziewce swéj. Pan Jezus cztery tysiące mężów siedmiorgiem chleba nakarmił.

1 Tedy przystąpili do niego Doktorowie z Jeruzalem i Pharyzeuszowie, mówiąc: 2 Czemu uczniowie twoi przestępują ustawę starszych? albowiem nie umywają ręku swych, gdy chleb jedzą. 3 A on odpowiadając, rzekł im: Czemu i wy przestępujecie rozkazanie Boże dla ustawy waszéj? Albowiem Bóg rzekł: 4 Czcij ojca i matkę, i ktoby złorzeczył ojcu albo matce, śmiercią niechaj umrze. 5 A wy powiadacie: Ktobykolwiek rzekł ojcu albo matce: Dar, którykolwiek jest ze mnie, tobie pożyteczen będzie, i nie będzie czcił ojca swego albo matki swojéj: 6 I skaziliście rozkazanie Boże dla ustawy waszéj. 7 Obłudnicy, dobrze o was prorokował Izajasz, mówiąc: 8 Ten lud czci mię wargami; ale serce ich daleko jest odemnie. 9 Lecz próżno mię chwalą, ucząc nauk i rozkazania ludzkich. 10 A wezwawszy do siebie rzeszéj, rzekł im: Słuchajcie a rozumiejcie. 11 Nie, co wchodzi w usta, plugawi człowieka, ale co wychodzi z ust, to plugawi człowieka. 12 Tedy przystąpiwszy uczniowie jego, rzekli mu: Wiesz, iż Pharyzeuszowie, usłyszawszy to słowo, zgorszyli się? 13 A on odpowiadając, rzekł: Wszelkie szczepienie, którego nie szczepił Ojciec mój niebieski, wykorzenione będzie. 14 Zaniechajcież ich, ślepi są i wodzowie ślepych. A ślepy jeźliby ślepego prowadził, obadwa w dół wpadają. 15 A Piotr odpowiadając, rzekł mu: Wyłóż nam to podobieństwo. 16 A on rzekł: Jeszczeż i wy bez wyrozumienia jesteście? 17 Nie rozumiecie, iż wszystko, co wchodzi w usta, do brzucha idzie i do wychodu się wyrzuca? 18 Ale co z ust wychodzi, z serca pochodzi, a to plugawi człowieka. 19 Albowiem z serca wychodzą złe myśli: mężobójstwa, cudzołóztwa, porubstwa, kradzieztwa, fałszywe świadectwa, bluźnierstwa. 20 Teć są, które plugawią człowieka; ale jeść nieumytemi rękoma, człowieka nie plugawi. 21 A wyszedłszy Jezus zonąd, odszedł w strony Tyru i Sydonu. 22 A oto niewiasta Chananejska wyszedłszy z onych granic, zawołała, mówiąc mu: Zmiłuj się nademną Panie, synu Dawidów! córka moja od szatana ciężko dręczona jest. 23 Który nie odpowiedział jéj słowa. A przystąpiwszy uczniowie jego, prosili go mówiąc: Odpraw ją; bo woła za nami. 24 A on odpowiadając, rzeki: Nie jestem posłan, jedno do owiec, które zginęły domu Izraelskiego. 25 A ona przyszła i pokłoniła mu się, mówiąc: Panie, ratuj mię! 26 Który opowiadając, rzekł: Nie dobra jest, brać chleb synowski a miotać psom. 27 A ona rzekła: I owszem, Panie; bo i szczenięta jedzą z odrobin, które padają z stołu panów ich. 28 Tedy odpowiadając Jezus, rzekł jéj! O niewiasto! wielka jest wiara twoja; niechaj ci się stanie, jako chcesz. I uzdrowiona jest córka jéj od onéj godziny. 29 I gdy ztamtąd odszedł Jezus, przyszedł nad morze Galilejskie, a wstąpiwszy na górę, siedział tam.

30 I przyszły do niego wielkie rzesze, mając z sobą nieme, ślepe, chrome, ułomne i inszych wiele, i porzucili je u nóg jego, i uzdrowił je, 31 Tak iż się rzesze dziwowały, widząc nieme mówiące, chrome chodzące, ślepe widzące, i wielbili Boga Izraelskiego. 32 A Jezus zezwawszy uczniów swoich, rzekł: Żal mi rzeszéj; albowiem już trzy dni trwają przy mnie, a nie mają, coby jedli; a nie chcę ich opuścić głodnych, aby nie ustali w drodze. 33 I rzekli mu uczniowie jego: Zkądże tedy nam tak wiele chleba na pustyni, abyśmy tak wielką rzeszą nakarmili? 34 I rzekł im Jezus: Wiele macie chleba? A oni rzekli: Siedmioro i trochę rybek. 35 I rozkazał rzeszéj, aby siedli na ziemi. 36 A wziąwszy siedmioro chleba i ryby i dzięki uczyniwszy, złamał i dał uczniom swoim, a uczniowie dali ludowi. 37 I jedli wszyscy i najedli się: i zebrali, co zbywało z ułomków, siedm koszów pełnych. 38 A było tych, którzy jedli, cztery tysiące człowieka, oprócz dziatek i niewiast. 39 A rozpuściwszy rzeszą, wstąpił w łódkę, i przyszedł na granice Magedan.