Ewangelia według Mateusza 22

Przypowieść o królu, który sprawował gody synowi swemu, a gdy proszeni goście przyjść nie chcą, kazał wszystkich zkądkolwiek przywieść. A gdy jednego ujrzał nie ubranego w odzienie weselne, kazał go do zewnętrznych ciemności wyrzucić. O czynszu Cesarskim, pokusa od Pharyzeuszów, o zmartwychwstaniu, o największem przykazaniu.

1 A odpowiadając Jezus, mówił im zasię przez przypowieści, rzekąc: 2 Podobne się stało królestwo niebieskie człowiekowi królowi, który sprawił gody małżeńskie synowi swemu. 3 I posłał sługi swoje wzywać zaproszonych na gody, a nie chcieli przyjść. 4 Zasię posłał insze sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Otom obiad swój nagotował, woły moje i karmne rzeczy są pobite i wszystko gotowo: pójdźcie na gody. 5 A oni zaniedbali i odeszli, jeden do wsi swojéj, a drugi do kupiectwa swego. 6 A drudzy poimali sługi jego i zelżywość im uczyniwszy, pobili. 7 A usłyszawszy król, rozgniewał się i posławszy wojska swe, wytracił one mężobójce i miasto ich spalił. 8 Tedy rzekł służebnikom swoim: Godyć są gotowe; lecz zaproszeni nie byli godnymi. 9 A przeto idźcie na rozstania dróg, a którychkolwiek najdziecie, wzówcie na gody. 10 I wyszedłszy słudzy jego na drogi, zebrali wszystkie, które naleźli, złe i dobre, i napełnione są gody siedzącymi. 11 A wszedł król, aby oglądał siedzące, i obaczył tam człowieka nie odzianego szatą godowną. 12 I rzekł mu: Przyjacielu! jakoś tu wszedł, nie mając szaty godownéj? A on zamilknął. 13 Tedy rzekł król sługom: Związawszy ręce i nogi jego, wrzućcie go w ciemności zewnętrzne: tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. 14 Albowiem wiele jest wezwanych, lecz mało wybranych. 15 Tedy odszedłszy Pharyzeuszowie, radzili się, jakoby go podchwycili w mowie. 16 I posłali mu ucznie swoje z Herodyany, mówiąc: Nauczycielu! wiemy, iżeś jest prawdziwy, i drogi Bożéj w prawdzie nauczasz, a nie dbasz ni na kogo; albowiem nie oglądasz się na osobę ludzką. 17 Powiedzże nam tedy, coć się zda? godzili się dać czynsz Cesarzowi, czyli nie? 18 A Jezus poznawszy złość ich, rzekł: Czemu mię kusicie, obłudnicy? 19 Pokażcie mi monetę czynszową. A oni mu przynieśli grosz. 20 I rzekł im Jezus: Czyj jest ten obraz i napis?

21 Rzekli mu: Cesarski. Tedy rzekł im: Oddajcież tedy co jest Cesarskiego, Cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu. 22 A usłyszawszy, dziwowali się i opuściwszy go, odeszli. 23 Dnia onego przyszli do niego Sadduceuszowie, którzy powiadają, iż niemasz zmartwychwstania: i pytali go, 24 Mówiąc: Nauczycielu! Mojżesz rzekł: Jeźliby kto umarł, nie mając syna, niech brat jego pojmie żonę jego i wzbudzi nasienie bratu swemu. 25 A było siedm braciéj u nas; a pierwszy ożeniwszy się umarł: a nie mając nasienia, zostawił żonę swoję bratu swemu. 26 Także wtóry i trzeci aż do siódmego. 27 A na ostatek po wszystkich umarła i żona. 28 W zmartwychwstaniu tedy któregóż z siedmi będzie żona? bo ją wszyscy mieli. 29 A odpowiadając Jezus, rzekł im: Błądzicie, nie rozumiejąc Pism, ani mocy Bożéj. 30 Albowiem w zmartwychwstaniu ani się żenią, ani za mąż idą; ale będą jako Aniołowie Boży w niebie. 31 A o powstaniu umarłych nie czytaliście, co powiedziano jest od Boga mówiącego wam: 32 Jam jest Bóg Abrahamów i Bóg Izaaków i Bóg Jakobów? Nie jestci Bóg umarłych, ale żywych. 33 A usłyszawszy rzesze, dziwowały się nauce jego. 34 A usłyszawszy Pharyzeuszowie, iż usta zawarł Sadduceuszom, zeszli się społu. 35 I zapytał go jeden z nich, zakonny Doktor, kusząc go: 36 Nauczycielu! które jest wielkie przykazanie w zakonie? 37 Rzekł mu Jezus: Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego i ze wszystkiéj dusze twojéj i że wszystkiéj myśli twojéj. 38 Toć jest największe i pierwsze przykazanie. 39 A wtóre podobne jest temu: Będziesz miłował bliźniego twego jako samego siebie. 40 Na tem dwojgu przykazaniu wszystek zakon zawisł i prorocy. 41 A gdy się Pharyzeuszowie zebrali, spytał ich Jezus, 42 Mówiąc: Co się wam zda o Chrystusie? Czyj jest syn? Rzekli mu: Dawidów. 43 Rzekł im: Jakoż tedy Dawid w duchu zowie go Panem? mówiąc: 44 Rzekł Pan Panu memu: Siedź po prawicy mojéj, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich. 45 Jeźli tedy Dawid zowie go Panem, jakoż jest synem jego? 46 A żaden nie mógł mu odpowiedzieć słowa, ani śmiał żaden od onego dnia więcéj go pytać.