Proroctwo Ozeaszowe 8

Opowiada, że Samarya miała być skażona i z cielcem swoim od Nabuchodonozora dla bałwochwalstwa, że téż i miasta Judzkie miały być wypalone.

W gardle twojem niech będzie trąba, jako orzeł na dom Pański: dlatego, że przestąpili przymierze moje a zakon mój zgwałcili. Mnie wzywać będą: Boże mój! poznaliśmy cię Izrael. Porzucił Izrael dobro, nieprzyjaciel go prześladować będzie. Oni królowali, a nie zemnie: książęty byli, a nie znałem: ze śrebra swego i ze złota swego naczynili sobie bałwanów, aby zaginęli. Porzucon jest cielec twój, Samaryo! rozgniewała się zapalczywość moja na nie, a dokądże nie będą mogli być oczyszczeni? Bo i ten jest z Izraela, rzemieślnik uczynił go, a nie jest Bogiem; bo w pajęcze siatki obróci się cielec Samaryjski. Bo wiatr siać będą, a wicher pożną, źdźbła stojącego niemasz w nim, urodzaj nie uczyni mąki: a jeźli uczyni, cudzy ją zjedzą. Pożart jest Izrael, teraz się stał między narody jako naczynie plugawe. Bo oni zaszli do Assur, osieł dziki osobny sobie, Ephraim dary dali miłośnikom. Ale i choć najmem najęli narody, teraz zbiorę je, a odpoczyną trochę od brzemienia królewskiego i książąt. Bo namnożył Ephraim ołtarzów ku grzeszeniu, stały mu się ołtarze na grzech. Napiszę mu rozliczne prawa moje, które były poczytane jako obce. Ofiary przynosić będą, będą ofiarować mięso i jeść, a Pan nie przyjmie ich: teraz wspomni na nieprawości ich i nawiedzi grzechy ich, oni się do Egiptu wrócą. I zapomniał Izrael Stworzyciela swego a nabudował zborów, i Judas téż namnożył miast obronnych; i puszczę ogień na miasta jego, i pożre domy jego.

Cytowane w 2