Szukaj w Albo wpisz

EscZamknij ↑↓Nawigacja

Księgi Przypowieści 20

Wino, gniew królewski, waga i miara nieprawa, jakie to są rzeczy; snu się warować, i chleba zdradliwego, złego za złe nie oddawać, ojcu nie złorzeczyć, co twierdzi stolicę królewską.

Rozpustna rzecz wino, i wadliwe pijaństwo: ktokolwiek się w nich kocha, nie będzie mądrym. Jako ryk lwi, tak i strach królewski: kto go drażni, grzeszy przeciw duszy swojéj. Poczciwość jest człowiekowi, który się odłącza od zwady: a wszyscy głupi wdawają się w swary. Dla zimna leniwiec orać nie chciał: przetóż będzie żebrał lecie, a nie dadzą mu. Jako woda głęboka, tak rada w sercu męża: ale człowiek mądry wyczerpnie ją. Wiele ludzi miłosiernymi zowią: ale męża wiernego kto najdzie? Sprawiedliwy, który chodzi w prostocie swojéj, błogosławione po sobie syny zostawi. Król, który siedzi na stolicy sądowéj, rozprasza wszystko złe pojrzeniem swojem. Któż może mówić: Czyste jest serce moje, jestem próżen grzechu? Waga i waga, miara i miara: oboje obrzydłe jest u Boga. Po zabawach jego poznać dziecię, jeźli czyste i prawe są uczynki jego. Ucho słuchające a oko widzące, Pan oboje uczynił. Nie kochaj sie w spaniu, aby cię ubóstwo nie ścisnęło: otwórz oczy swoje, a najedz się chleba. Złe jest, złe jest, mówi każdy kupujący: a odszedłszy tedy się będzie chwalił. Jest złoto i obfitość pereł i naczynie drogie usta umiejętności. Weźmij suknią tego, który ręczył za obcego: fant od niego. Słodki jest człowiekowi chleb kłamstwa, a potem napełnią się piaskiem usta jego. Myśli poradami się utwierdzają: a rządem mają być sprawowane wojny. Z tym, który objawia tajemnice, a chodzi zdradliwie, a rozwodzi wargi swe, nie miéj towarzystwa. Kto złorzeczy ojcu swemu i matce, pochodnia jego zgaśnie w pośród ciemności. Dziedzictwo, do którego się z przodku kwapią, na końcu błogosławieństwa mieć nie będzie. Nie mów: Oddam złość. Czekaj na Pana a wybawi cię. Brzydliwość jest u Pana waga i waga: szala zdradliwa nie jest dobra. Od Pana bywają prostowane kroki męża: a któryż z ludzi może zrozumieć drogę swoję? Upadek jest człowiekowi, pożreć święte: a ślubiwszy odmienić. Król mądry rozpędza niezbożniki i obraca na nie koło. Duch człowieczy jest pochodnia Pańska, która wypatruje wszystkie skrytości wnętrzne. Miłosierdzie i prawda strzegą króla: a łaskawością umacnia się stolica jego. Wesele młodych, moc ich: i ozdoba starych szędziwość. Siność rany otrze złości, i razy we wnętrznościach brzucha.

Cytowane w 11