Księgi Psalmów 10

Psalm X. wedle Żydów.

1 Czemuś, Panie, odstąpił daleko: przeglądasz w potrzebach, w ucisku? 2 Gdy się pyszni niezbożnik, zapala się ubogi: bywają usidleni w radach, które wymyślają. 3 Albowiem pochwalon bywa grzesznik w żądzach duszy swéj: a niesprawiedliwy bywa błogosławion. 4 Rozgniewał Pana grzesznik, według wielkości gniewu swego nie będzie szukał: niemasz Boga przed oblicznością jego. 5 Splugawione są drogi jego na każdy czas: bywają odjęte sądy twoje od obliczności jego: nad wszystkimi nieprzyjacioły swymi będzie panował. 6 Mówił bowiem w sercu swojem: Nie będę poruszon od wieku do wieku, bez złego. 7 Którego usta pełne są złorzeczeństwa i gorzkości i zdrady: pod językiem jego praca i boleść. 8 Siedzi na zdradzie z bogatymi w skrytościach, aby zabił niewinnego: oczy jego upatrują ubogiego. 9 Tai się na zdradzie w skrytem miejscu, jako lew w jamie swojéj: zastawia sidła, aby uchwycił ubogiego, aby połapił ubogiego, gdy go przyciągnie. 10 W sidle swojem poniży go: schyli się i padnie, gdy opanuje ubogie. 11 Rzekł bowiem w sercu swojem: Zapomniał Bóg, odwrócił oblicze swe, aby nie widział do końca. 12 Powstań, Panie Boże! niech się podniesie ręka twoja: nie zapominaj ubogich. 13 Dla czego niezbożnik rozdraźnił Boga? bo mówił w sercu swem: Nie będzieć się pytał. 14 Widzisz, (bo ty na boleść i na utrapienie patrzysz) abyś je podał w ręce twoje. Tobie zostawiony jest ubogi: sierocie ty będziesz pomocnikiem. 15 Skrusz ramię grzesznika i złośnika: będą szukać grzechu jego a nie najdą. 16 Pan będzie królował wiecznie, i na wieki wieków: wyginiecie poganie z ziemie jego. 17 Żądzę ubogich wysłuchał Pan: przygotowanie serca ich usłyszało ucho twoje. 18 Abyś uczynił sąd sierocie i chudzinie, aby się więcéj nie ważył wielmożyć człowiek na ziemi.