Księgi Psalmów 104

1 Samemu Dawidowi. Błogosław, duszo moja! Panu. Panie, Boże mój! bardzoś się wielmożnym okazał. 2 Oblokłeś się w wyznanie i ozdobę; odziany światłością jako szatą. 3 Który rozciągasz niebo jako skórę: który okrywasz wodami wierzch jego: który kładziesz obłoki wstępem twoim, który chodzisz na skrzydłach wiatrowych. 4 Który czynisz Anioły twoje duchy, i sługi twoje ogień palący. 5 Któryś ugruntował ziemię na jéj stałości: nie nachyli się na wieki wieków. 6 Głębokości jako szata odzienie jéj; nad górami staną wody. 7 Na fukanie twoje ucieka, ulękną się głosu gromu twego. 8 Podnoszą się góry, i zniżają pola na miejsce, któreś im założył. 9 Zamierzyłeś kres, którego nie przestąpią, ani się wrócą okryć ziemię. 10 Który wypuszczasz źródła po dolinach: pośrodkiem między górami popłyną wody. 11 Będą pić wszystkie zwierzęta polne: osłowie dzicy czekać będą w pragnieniu swojem. 12 Nad nimi mieszkać będą ptaszkowie powietrzni; z pośrodka skał wydadzą głosy. 13 Który pokrapiasz góry z wysokości swoich, z owocu spraw twoich nasyci się ziemia. 14 Który czynisz, że siano rośnie bydłu: a zioła na posługę człowieczą, abyś wywiódł chleb z ziemie: 15 Aby wino uweseliło serce człowiecze; aby uweselił oblicze oliwą, a chleb serce człowiecze potwierdził. 16 Nasycają się drzewa polne i cedry Libanu, których nasadził. 17 Tam się wróble gnieździć będą: Herodyona gniazdo jest wodzem ich. 18 Góry wysokie jeleniom; opoki ucieczka jeżom. 19 Uczynił księżyc dla czasów: słońce poznało zachód swój. 20 Przywiodłeś ciemność, i stała się noc: w nię przechodzić będą wszystkie zwierzęta leśne. 21 Szczenięta lwie ryczące, aby porwały i szukały od Boga pokarmu sobie. 22 Wzeszło słońce, i zgromadzili się, i w jamach swoich położą się. 23 Wynidzie człowiek na robotę swoję, i na sprawy swoje aż do wieczora. 24 Jako wielmożne są, Panie, uczynki twoje: wszystkoś w mądrości uczynił: napełniona jest ziemia osiadłością twoją. 25 To morze wielkie, i szerokie odnogami: tam płazy, których niemasz liczby: zwierzęta małe z wielkiemi. 26 Tam okręty pływać będą: smok ten, któregoś stworzył ku naigraniu jemu. 27 Wszystkie na cię czekają, abyś im dał pokarm czasu swego. 28 Gdy im ty dasz, będą zbierać: gdy otworzysz rękę twoję, wszystkie się dobrem napełnią. 29 Ale gdy ty odwrócisz oblicze, zatrwożą się: odejmiesz ducha ich, i ustaną, i w proch się swój obrócą. 30 Wypuścisz ducha twego, a będą stworzone, i odnowisz oblicze ziemie. 31 Niechajże chwała Pańska będzie na wieki: będzie się Pan weselił w uczynkach swoich. 32 Który patrzy na ziemię, i czyni, że drży: który tyka gór, i kurzą się. 33 Będę śpiewał Panu za żywota mego: będę grał Bogu memu, póki mię stawa. 34 Niech mu będzie wdzięczna wymowa moja, a ja się rozkocham w Panu. 35 Niechaj ustaną grzesznicy z ziemie, a złośnicy tak, że ich nie będzie. Błogosław, duszo moja! Panu.