Księgi Psalmów 106
Biblia Jakuba Wujka
Public domain Źródło: biblia.info.pl
U Żydów 106. Kościół święty Chrześciański upomina ku chwale Boskiéj dobroci, która tym, co się o niéj pytają, jest gotową, przywodzi téż na pamięć niewdzięczność przodków naszych Żydów, i Boskie dobrodziejstwa.
1 Alleluja. Wyznawajcie Panu; boć dobry, na wieki miłosierdzie jego. 2 Któż wysławi możności Pańskie? da w posłuch wszystkie chwały jego? 3 Błogosławieni, którzy strzegą sądu: a czynią sprawiedliwość na każdy czas. 4 Wspomnij na nas, Panie, w upodobaniu ludu twego: nawiedź nas przez zbawienie twoje: 5 Abyśmy oglądali dobra wybranych twoich, i rozweselili się weselem ludu twego: abyś był pochwalon z dziedzictwem twojem. 6 Zgrzeszyliśmyć z ojcy naszymi: niesprawiedliwieśmy czynili, nieprawość popełnili. 7 Ojcowie nasi w Egipcie nie zrozumieli dziwów twoich: nie pamiętali na wielkość miłosierdzia twego: i draźnili, gdy wstępowali w morze, w morze Czerwone. 8 I wybawił je dla imienia swego, aby okazał możność swoję. 9 I sfukał morze Czerwone i wyschnęło: i przewiódł je przez głębokości jako przez puszczą. 10 I wybawił je z ręki tych, którzy ich nienawidzieli, i wykupił je z ręki nieprzyjacielskiéj. 11 I okryła woda te, którzy ich ciążyli: jeden z nich nie został. 12 I uwierzyli słowom jego: i wysławiali chwałę jego. 13 Prędko odprawili: zapomnieli uczynków jego, a nie czekali rady jego. 14 I byli zjęci chciwością na puszczy: i kusili Boga na miejscu bezwodnem. 15 I dał im prośbę ich: i przepuścił nasycenie na dusze ich. 16 I rozdraźnili Mojżesza w obozie: Aarona, świętego Pańskiego. 17 Otworzyła się ziemia, i pożarła Dathana: i okryła zbór Abironów. 18 I zapalił się ogień w ich zborze: płomień popalił grzeszniki. 19 I uczynili cielca przy Horeb: i kłaniali się rycinie. 20 I przemienili chwałę swą w podobieństwo cielca, jedzącego trawę. 21 Zapomnieli Boga, który je zbawił: który czynił wielkie rzeczy w Egipcie: 22 Dziwy w ziemi Cham, straszne rzeczy na Czerwonem morzu. 23 I rzekł, że je miał wytracić: by był Mojżesz, wybrany jego, nie zastawił się w przełomieniu przed oczyma jego; aby był odwrócił gniew jego, żeby ich nie wytracał. 24 I za nic sobie nie mieli ziemie pożądliwéj: nie wierzyli słowu jego. 25 I szemrali w namiotach swoich, nie słuchali głosu Pańskiego. 26 I podniósł rękę swoję na nie, aby je położył na puszczy: 27 A żeby porzucił nasienie ich między narody: i rozproszył je po ziemiach. 28 I poświęcili się Beel-Phegorowi: i jedli ofiary umarłych. 29 I wzruszyli go ku gniewu wynalazkami swemi: i stał się w nich większy upadek. 30 I stanął Phinees i ubłagał, i przestała porażka. 31 I poczytano mu ku sprawiedliwości, od narodu do narodu aż na wieki. 32 I wzruszyli go ku gniewu u wód sprzeciwieństwa: i utrapiony był Mojżesz dla nich: 33 Że rozdrażnili ducha jego: i wyraził usty swemi. 34 Nie wygładzili poganów, o które im był Pan rzekł. 35 I pomieszali się z pogany, i nauczyli się uczynków ich: 36 I służyli rycinom ich, i stało się im na upad. 37 I ofiarowali syny swoje i córki swoje czartom. 38 I wylewali krew niewinną: krew synów swoich, i córek swoich, które ofiarowali rycinom Chananejskim: i splugawiona była ziemia krwiami: 39 I zeszpecona ich uczynkami: i cudzołożyli w wynalazkach swoich. 40 I rozgniewał się Pan zapalczywością przeciw ludowi swemu: i obrzydził sobie dziedzictwo swoje. 41 I podał je w ręce poganom: i panowali nad nimi, którzy je mieli w nienawiści. 42 I ciążyli je nieprzyjaciele ich: i byli uniżeni pod rękami ich. 43 Często je wybawiał; ale oni do gniewu go przywodzili radami swemi: i poniżeni byli dla nieprawości swoich. 44 I widział, kiedy byli uciśnieni: i wysłuchał ich modlitwę. 45 I wspomniał na Testament swój: i żal mu było według wielkości miłosierdzia swego. 46 I dał je na miłosierdzie przed oczyma wszystkich, którzy je byli poimali. 47 Wybawże nas, Panie, Boże nasz, a zgromadź nas z narodów, abyśmy wyznawali imieniowi twemu świętemu: a chlubili się w chwale twojéj. 48 Błogosławiony Pan, Bóg Izraelski, od wieku aż na wieki: a niechaj rzecze wszystek lud: Stań się, stań się.