Księgi Psalmów 109

U Żydów 109. Zmianka tu jest o zdradzie Judaszowéj nad Panem Chrystusem, i o nienawiści żydowskiéj przeciwko niemu.

1 Na koniec. Psalm Dawidowi. Boże chwały mojéj, nie zamilczaj! 2 Boć usta grzesznika i zdrajce przeciwko mnie się otworzyły: mówili przeciwko mnie językiem zdradliwym. 3 I ogarnęli mię mowami nienawistnemi: i walczyli na mię bez przyczyny. 4 Miasto tego, co mię miłować mieli, uwłaczali mi: a jam się modlił. 5 I oddawali mi złem za dobre: a nienawiścią za miłość moję. 6 Postawże nad nim grzesznika: a djabeł niech stoi po prawicy jego. 7 Gdy go sądzą, niech wynidzie potępiony: a modlitwa jego niech się w grzech obróci. 8 Dni jego niechaj będą krótkie: a biskupstwo jego niechaj weźmie inny. 9 Synowie jego niech będą sierotami: a żona jego wdową. 10 Niech się tułający przenoszą synowie jego, a niech żebrzą i niech będą wyrzuceni z mieszkania swego. 11 Niech szperuje lichwiarz wszystkę majętność jego: a niech rozchwycą obcy prace jego. 12 Niechaj nie ma pomocnika: a niech nie będzie, ktoby się zlitował nad sierotami jego. 13 Dzieci jego niech będą zniszczone: w jednym rodzie niech zginie imię jego. 14 Niech przyjdzie na pamięć przed oczyma Pańskiemi nieprawość ojców jego: a grzech matki jego niechaj nie będzie zgładzony. 15 Niechaj będą przed Panem zawżdy: a niech wyginie z ziemie pamiątka ich: 16 Przeto, że nie pamiętał czynić miłosierdzia: i prześladował człowieka niedostatecznego i żebraka: a skruszonego na sercu, aby go zamordował. 17 I umiłował przeklęctwo, i przyjdzie nań: i nie chciał błogosławieństwa, a będzie oddalone od niego. 18 I oblókł się w przeklęctwo jako w szatę: i weszło jako woda we wnętrzności jego, a jako oliwa w kości jego. 19 Niechże mu będzie jako odzienie, którem się okrywa: i jako pas, którym się zawżdy opasuje. 20 To dzieło tych, którzy mi u Pana uwłaczają: i którzy źle mówią przeciw duszy mojéj. 21 A ty, Panie, Panie! uczyń zemną dla imienia twego; albowiem słodkie jest miłosierdzie twoje. 22 Wyzwól mię; bom ja jest ubogi i nędzny: i serce me we mnie jest utrapione. 23 Przeminąłem jako cień, kiedy schodzi: i jestem strząśniony jako szarańcza. 24 Kolana moje zemdlały od postu, a ciało moje odmieniło się od oleju. 25 A ja stałem się u nich naśmiewiskiem: patrzali na mię i kiwali głowami swemi. 26 Wspomóżże mię, Panie, Boże mój: zbaw mię według miłosierdzia swego. 27 A niech poznają, że to ręka twoja: a żeś ty, Panie, uczynił ją. 28 Oni będą złorzeczyć, a ty racz błogosławić: którzy powstają przeciwko mnie, niech będą zawstydzeni: a sługa twój będzie się weselił. 29 Niechaj będą ci, którzy mi uwłóczą, sromotą obleczeni: a niech się przyodzieją, jako dwoistym płaszczem, zelżywością swoją. 30 Będę bardzo wyznawał Panu usty memi: a wpośród wiela chwalić go będę: 31 Iż on stanął po prawéj stronie ubogiego, aby wybawił od prześladowców duszę moję.

Cytowane w 1

w. 4 Summa (EN)(II-II 73.3)