Księgi Psalmów 12
Biblia Jakuba Wujka
Public domain Źródło: biblia.info.pl
A u Żydów 12. Modlitwa jest rodzaju ludzkiego do Pana Boga, aby raczył zesłać syna swego na świat: i tak się modlili oni Prorocy święci w starym zakonie.
1 Na koniec na oktawę, Psalm Dawidowi. 2 Zbaw mię, Panie; bo ustał święty; bo umniejszyły się prawdy od synów ludzkich. 3 Marne rzeczy mówili każdy do bliźniego swego: wargi zdradliwe, w sercu i sercu mówili. 4 Niech zatraci Pan wszelkie usta zdradliwe, i język hardzie mówiący. 5 Którzy mówili: Język nasz uwielmożemy, usta nasze za nami są, któż jest panem naszym? 6 Dla nędze niedostatecznych i dla wzdychania ubogich teraz powstanę, mówi Pan: postawię w zbawieniu: śmiele będę poczynał w nim. 7 Słowa Pańskie, słowa czyste: śrebro w ogniu doświadczone, próbowane z ziemie, siedmkroć przeczyszczone. 8 Ty, Panie, zachowasz nas: i będziesz nas strzegł od rodzaju tego na wieki. 9 Wokoło niezbożnicy chodzą: według wysokości twéj uczyniłeś możne syny człowiecze.