Księgi Psalmów 16

U Żydów 16. Zamyka w sobie Psalm proroctwo o świętych Bożych: i o umęczeniu, i téż wskrzeszeniu Pana Chrystusowem.

Tytułu napis samemu Dawidowi. Zachowaj mię, Panie; bom nadzieję miał w tobie. Rzekłem Panu: Tyś jest Bogiem moim; albowiem dóbr moich nie potrzebujesz. Świętym, którzy są na ziemi jego, dziwne uczynił wszystkie chęci moje ku nim. Rozmnożyły się niemocy ich, potem się kwapili: nie będę zgromadzał schadzek ich ze krwi: i nie będę wspominał imion ich usty memi. Pan cząstka dziedzictwa mego i kielicha mego: tyś jest, który mi przywrócisz dziedzictwo moje. Sznury przypadły mi na osobliwych; albowiem dziedzictwo moje jest mi znamienite. Będę błogosławił Pana, który mi dał rozum: ktemu aż do nocy ćwiczyły mię nerki moje. Miałem Pana zawsze przed oczyma swemi; bo mi jest po prawicy, abych nie był poruszony. Przetóż się uweseliło serce moje, i rozradował się język mój: nadto i ciało moje w nadziei odpoczywać będzie. Albowiem nie zostawisz dusze mojéj w piekle: ani dasz świętemu twemu oglądać skażenia. Oznajmiłeś mi drogi żywota, napełnisz mię weselem z obliczem twojem, rozkoszy na prawicy twéj aż do końca.

Cytowane w 20