Księgi Psalmów 22

1 Na koniec, za przyjęcie poranne, Psalm Dawidowi. 2 Boże, Boże mój, wejrzyj na mię: czemuś mię opuścił? daleko od zbawienia mego słowa grzechów moich. 3 Boże mój, będę wołał we dnie, a nie wysłuchasz: i w nocy, a nie ku głupstwu mnie. 4 A ty mieszkasz w świątnicy, chwało Izraelska! 5 W tobie nadzieję mieli ojcowie nasi, nadzieję mieli, i wybawiłeś je. 6 Do ciebie wołali, i zbawieni są: w tobie nadzieję mieli, a nie są zawstydzeni. 7 A jam jest robak a nie człowiek: pośmiewisko ludzkie i wzgarda pospólstwa. 8 Wszyscy, którzy mię widzieli, naśmiewali się ze mnie: mówili usty i kiwali głową: 9 Nadzieję miał w Panu, niechaj go wyrwie: niechaj zbawi, ponieważ chce go. 10 Albowiem tyś jest, któryś mię wyciągnął z żywota, nadziejo moja od piersi matki mojéj. 11 Na cię porzucony jestem z żywota matki mojéj, tyś jest Bogiem moim. 12 Nie odstępuj odemnie; albowiem utrapienie bliskie jest; bo niemasz, ktoby ratował. 13 Obtoczyli mię cielcy mnodzy, bycy tłuści oblegli mię. 14 Otworzyli na mię gębę swą, jako lew porywający i ryczący. 15 Wylanym jest jako woda: i rozsypały się wszystkie kości moje: stało się serce moje jako wosk topniejący w pośród żywota mego. 16 Wyschła jako skorupa siła moja, a język mój przysechł do podniebienia mego: i obróciłeś mię w proch śmierci. 17 Albowiem obstąpili mię psi mnodzy: zbór złośników obiegł mię: przebodli ręce moje i nogi moje. 18 Policzyli wszystkie kości moje: a oni przypatrowali się i patrzyli na mię. 19 Rozdzielili sobie szaty moje: a o suknią moję los miotali. 20 Ale ty, Panie, nie oddalaj odemnie wspomożenia twego: wejrzyj na obronę moję. 21 Wyrwij od miecza, Boże, duszę moję: a z ręki psiéj jedynaczkę moję. 22 Wybaw mię z paszczeki lwiéj: a od rogów jednorożcowych uniżenie moje. 23 Będę opowiadał imię twe braciéj mojéj: w pośród kościoła będę cię chwalił. 24 Co się Pana boicie, chwalcie go: wszystko nasienie Jakóbowe wysławiajcie go: niech się go boi wszystko nasienie Izraelskie. 25 Albowiem nie wzgardził, ani odrzucił prośby ubogiego: ani odwrócił oblicza swego odemnie: a gdym wołał do niego, wysłuchał mię. 26 U ciebie chwała moja w kościele wielkim: śluby moje oddam przed oczyma bojących się jego. 27 Będą jedli ubodzy, i najedzą się: i będą chwalić Pana, którzy go szukają: będą żyć serca ich na wieki wieków. 28 Wspomną i nawrócą się do Pana wszystkie kraje ziemie: i będą się kłaniać przed oblicznością jego wszystkie familie pogańskie. 29 Albowiem Pańskie jest królestwo: i on będzie panował nad pogany. 30 Jedli i kłaniali się wszyscy tłuści ziemscy: przed oblicznością jego będą padać wszyscy, którzy zstępują w ziemię. 31 A dusza moja jemu będzie żyła: i nasienie moje będzie mu służyć. 32 Będzie opowiadan Panu rodzaj przyszły: i będą opowiadać niebiosa sprawiedliwość jego ludowi, który się narodzi, który uczynił Pan.