Księgi Psalmów 36
Biblia Jakuba Wujka
Public domain Źródło: biblia.info.pl
U Żydów 36. Okazuje, że nam ludziom wszystko złe, samemu Panu Bogu wszystko dobre ma być przypisano. Dwojakie téż grzeszniki, jedne z niewiadomości, drugie z uporu, opisuje mówiąc.
1 Na koniec, słudze Pańskiemu, samemu Dawidowi. 2 Rzekł niesprawiedliwy, aby grzeszył, sam w sobie: niemasz bojaźni Bożéj przed oczyma jego. 3 Albowiem zdradliwie czynił przed oblicznością jego, aby się nalazła nieprawość jego do nienawidzenia. 4 Słowa ust jego nieprawość i zdrada: nie chciał rozumieć, aby dobrze czynił. 5 Nieprawość rozmyślał na łożu swojem: stał przy wszelkiéj drodze niedobréj, a złości nie miał w nienawiści. 6 Panie, w niebie miłosierdzie twoje: a prawda twoja aż do obłoków. 7 Sprawiedliwość twoja jako góry Boże: sądy twoje przepaść wielka: ludzie i bydlęta zbawisz, Panie. 8 Jakoś rozmnożył miłosierdzie twoje, Boże! a synowie człowieczy w zasłonie skrzydeł twoich nadzieję mieć będą. 9 Będą upojeni hojnością domu twego: i strumieniem rozkoszy twojéj napoisz je. 10 Albowiem u ciebie jest zdrój żywota: a w światłości twojéj oglądamy światłość. 11 Rozciągnij miłosierdzie twoje nad tymi, którzy cię znają: i sprawiedliwość twoję nad tymi, którzy są prawego serca. 12 Niech mię nie nadchodzi noga pychy: a ręka grzesznego niech mię nie porusza. 13 Tam upadli, którzy czynią nieprawość: wygnani są, ani się mogli ostać.
Cytowane w 17
- Ten rozdział Salvifici Doloris(§10)
- w. 4 Summa (EN)(II-II 15.1)
- w. 7 Summa (EN)(I-II 98.4
II-II 182.1) - w. 9 Summa (EN)(II-II 180.7)
- w. 10 Summa (EN)(I 12.2
I 12.5 I-II 67.5 II-II 171.2 II-II 175.3 II-II 182.1 III 5.3 III 9.2 III 50.1 III 56.1 Suppl 71.8 Suppl 92.1)