Księgi Psalmów 4

Człowiek sprawiedliwy sam się upomina ku sprawom cnotliwym: są téż słowa kościoła w smutku będącego.

1 Na koniec w pieśniach, Psalm Dawidowi. 2 Kiedym wzywał, wysłuchał mię Bóg sprawiedliwości mojéj: w uciśnieniu rozprzestrzeniłeś mi. Zmiłuj się nademną, a wysłuchaj modlitwę moję. 3 Synowie człowieczy, pókiż ciężkiego serca? przecz miłujecie marność, i szukacie kłamstwa? 4 Wiedzcież, iż dziwnym uczynił Pan świętego swego: wysłucha mię Pan, gdy zawołam do niego. 5 Gniewajcie się, a nie grzeszcie: co mówicie w sercach waszych, na łóżkach waszych żałujcie. 6 Ofiarujcie ofiarę sprawiedliwości, a ufajcie w Panu. 7 Wiele ich mówią: Któż nam okazał dobra? Naznamionowana jest nad nami światłość oblicza twego, Panie. 8 Dałeś wesele w sercu mojem: od urodzaju zboża, wina i oliwy swéj rozmnożeni są. 9 W pokoju pospołu będę spał i odpoczywał; bo ty, Panie, osobliwie w nadziei postanowiłeś mię.

Cytowane w 23

Ten rozdział Summa (EN)(III 75.1)Veritatis Splendor(§42)
w. 3 Summa (EN)(I 17.1II-II 132.1)
w. 5 Summa (EN)(I-II 46.7II-II 158.2II-II 158.3)Veritatis Splendor(§42)
w. 6 Summa (EN)(I 84.5I-II 19.4I-II 91.2)Veritatis Splendor(§2§42)
w. 7 Summa (EN)(I 79.4I 84.5I 93.4I 117.1I-II 19.4)Acerbo Nimis(§3)Veritatis Splendor(§2)
w. 8 Gaudete Et Exsultate(§121)Mulieris Dignitatem(§6)
w. 9 Gaudete Et Exsultate(§121)