Księgi Psalmów 41
Biblia Jakuba Wujka
Public domain Źródło: biblia.info.pl
U Żydów 41. Psalm ten osobliwie służy człowiekowi miłosiernemu a dobrotliwemu: a niesie proroctwo o męce Pana Chrystusa, i o jego zmartwychwstaniu.
1 Na koniec, Psalm samemu Dawidowi. 2 Błogosławiony, który ma baczenie na potrzebnego i na ubogiego: w dzień zły wybawi go Pan. 3 Pan niechaj go zachowa i ożywi go: i niech go uczyni błogosławionym na ziemi: i niechaj go nie wydaje duszy nieprzyjaciół jego. 4 Pan go niech wspomoże na łożu niemocy jego: wszystkę pościel jego sprzewracałeś w chorobie jego. 5 Jam rzekł: Panie, zmiłuj się nademną, uzdrów duszę moję; bom grzeszył tobie. 6 Nieprzyjaciele mówili mi źle: kiedyż umrze, a zginie imię jego? 7 A jeźli wchodził, aby ujrzał: marności mówił; serce jego zgromadziło nieprawości sobie: wychodził precz, i mówił pospołu. 8 Przeciwko mnie szeptali wszyscy nieprzyjaciele moi, przeciwko mnie myślili mi źle. 9 Słowo niesprawiedliwe postanowili przeciwko mnie: zali, który śpi, więcéj nie powstanie? 10 Albowiem człowiek pokoju mego, któremum ufał, który jadał chleb mój, wielkie uczynił nademną podejście. 11 Ale ty. Panie, zmiłuj się nademną: i wzbudź mię, a oddam im. 12 W temem poznał, iżeś mię chciał, że się nie będzie weselił nieprzyjaciel mój nademną. 13 A mnieś dla niewinności przyjął, utwierdziłeś mię przed oblicznością twoją na wieki. 14 Błogosławiony Pan, Bóg Izraelski, od wieku, i aż do wieku. Niech się stanie, niech się stanie.