Księgi Psalmów 62

U Żydów 62. Upomina Prorok, abyśmy cześne tego świata rzeczy opuściwszy, ku wiecznym się mieli, ale w téj mierze ostrożni byli; bo największe pokusy na te się oburzają, którzy się najwięcéj ku Panu i bogobójności miewają.

1 Na koniec, prze Idythuna, Psalm Dawidowi. 2 Izali Bogu nie będzie poddana dusza moja? bo od niego zbawienie moje. 3 Bo i on Bóg mój, i zbawiciel mój: nie zachwieję się więcéj. 4 Dokądże nacieracie na człowieka? zabijacie wy wszyscy, jakoby ściana była pochylona, i płot wywrócony? 5 Zaprawdę poczciwość moję myślili oddalić: biegałem z pragnieniem: usty swemi błogosławili, a sercem swem złorzeczyli. 6 Wszakże, duszo moja, Bogu bądź poddana; boć od niego cierpliwość moja. 7 Bo on Bóg mój i zbawiciel mój: pomocnik mój, nie wyprowadzę się. 8 W Bogu zbawienie moje i chwała moja: Bóg pomocy mojéj, i nadzieja moja jest w Bogu. 9 Miejcie nadzieję w nim wszelkie zgromadzenie ludzi: wylewajcie przed nim serca wasze: Bóg pomocnik nasz na wieki. 10 Zaprawdę omylni są synowie człowieczy: kłamliwi synowie ludzcy w wagach, aby oszukiwali sami z marności spólnie. 11 Nie miejcie nadzieje w nieprawości, i drapiestwa nie pożądajcie: jeźli wam przybędzie majętności, nie przykładajcież serca. 12 Raz rzekł Bóg: temem dwie rzeczy słyszał, iż moc jest Boża. 13 A tobie, Panie, miłosierdzie; bo ty oddasz każdemu według uczynków jego.

Cytowane w 6

w. 6 Summa (EN)(II-II 136.3)
w. 9 Summa (EN)(II-II 22.1)
w. 12 Summa (EN)(I-II 109.5Suppl 13.2Suppl 93.3)
w. 13 Summa (EN)(Suppl 71.1)