Księgi Psalmów 78

1 Wyrozumienia Asaphowi. Słuchajcie, ludu mój, zakonu mego: nakłońcie ucha swego ku słowom ust moich. 2 Otworzę w podobieństwach usta moje: będę powiadał gadki od początku. 3 Jako wielkieśmy rzeczy słyszeli i poznali: i ojcowie nasi powiadali nam. 4 Nie zataiły się przed syny ich w drugim narodzie, powiadając chwały Pańskie, i mocy jego i cuda jego, które czynił. 5 I wzbudził świadectwo w Jakóbie, a zakon położył w Izraelu: jako wielkie rzeczy rozkazał ojcom naszym, aby je oznajmili synom swoim: 6 Aby wiedział rodzaj drugi: synowie, którzy się narodzą i powstaną, i będą je powiadać synom swoim. 7 Żeby pokładali w Bogu nadzieję swoję, a nie zapominali spraw Bożych: i pytali się o mandaciech jego: 8 Aby nie byli jako ojcowie ich, naród zły i draźniący: naród, który nie prostował serca swego, i nie był wiernym Bogu duch jego. 9 Synowie Ephrem, naciągający i spuszczający łuk, podali tył w dzień wojny. 10 Nie strzegli Testamentu Bożego: i nie chcieli chodzić w zakonie jego. 11 I zapamiętali dobrodziejstw jego, i cudów jego, które im ukazał. 12 Przed ojcy ich czynił dziwy w ziemi Egipskiéj, na polu Tanejskiem. 13 Rozerwał morze i przeprowadził je: i zastawił wody, jako w skórzanym worze. 14 I prowadził je w obłoku we dnie: a przez całą noc w rozświeceniu ognia. 15 Rozszczepił skałę na puszczy, i napoił je, jako w wielkiéj głębokości. 16 I wywiódł wodę z opoki: i prowadził wody jako z rzeki. 17 A przydali jeszcze grzeszyć przeciw jemu: wzruszyli ku gniewu Najwyższego na miejscu bezwodnem. 18 I kusili Boga w sercach swoich, prosząc pokarmu duszom swoim. 19 I mówili źle o Bogu i rzekli: Izali Bóg może stół zgotować na puszczy? 20 Bo uderzył w skałę, i wypłynęły wody, i strumienie wezbrały. Izali i chleb będzie mógł dać, albo nagotować stół ludowi swemu? 21 Przetóż usłyszał Pan i odłożył: i ogień zapalił się przeciw Jakóbowi, i gniew powstał przeciw Izraelowi. 22 Bo nie wierzyli w Boga, ani mieli nadzieje w zbawieniu jego. 23 I rozkazał obłokom zwierzchu, i otworzył forty niebieskie. 24 I dżdżył im mannę ku jedzeniu: i dał im chleb niebieski. 25 Chleba Anielskiego pożywał człowiek: posłał im pokarmów dostatkiem. 26 Przeniósł wiatr południowy z nieba: i przeniósł mocą swą wiatr z zachodu. 27 I spuścił na nie mięso, jako proch: a jako piasek morski ptastwo skrzydlaste. 28 I upadło w pośród ich obozu, około ich namiotów. 29 I jedli, i najedli się bardzo: i uczynił dosyć ich chciwości. 30 Nie byli omyleni w żądzy swojéj: jeszcze pokarmy ich były w gębiech ich: 31 A gniew Boży zstąpił na nie, i pobił tłuszcze ich: a wybór Izraelczyków spętał. 32 W tem wszystkiem jeszcze grzeszyli, i nie wierzyli cudom jego. 33 I ustały w marności dni ich, i lata ich z prędkością. 34 Gdy je zabijał, szukali go: i wracali się, i raniuczko chodzili do niego. 35 I wspomnieli, że Bóg jest ich pomocnikiem, a Bóg wysoki jest ich odkupicielem. 36 I miłowali go usty swemi, a językiem swym kłamali mu: 37 A serce ich nie było proste ku niemu: ani byli wiernymi w Testamencie jego. 38 A on jest miłosierny: i miłościw będzie grzechom ich, i nie zatraci ich: i wiele uczynił, aby odwracał gniew swój: i nie zapalił wszystkiego gniewu swego. 39 I pamiętał, że byli ciałem: wiatr idący a nie wracający się. 40 Jako często draźnili go na puszczy, do gniewu pobudzali go na miejscach bezwodnych! 41 I wrócili się, i kusili Boga: i drażnili Świętego Izraelskiego. 42 Nie pamiętali na rękę jego w dzień, w który je odkupił z ręki trapiącego. 43 Jako pokazował w Egipcie znaki swoje, i cuda swe na polu Tanejskiem. 44 I przemienił w krew rzeki ich, i deszcze ich, aby nie pili. 45 Puścił na nie rozmaitą muchę, i kąsała je, i żabę, i wygubiła je. 46 I dał ich owoce chrząszczom, i robotę ich szarańczy. 47 I poraził gradem winnice ich, a morwy ich mrozem. 48 I podał gradowi bydło ich, a majętności ogniowi. 49 Puścił na nie gniew zapalczywości swojéj: popędliwość i rozgniewanie i utrapienie: przypuszczenia przez Anioły złe. 50 Uczynił drogę ścieżce gniewu swego: nie wypuścił dusz ich od śmierci: i bydło ich w śmierci zawarł. 51 I pobił wszystkie pierworodne w ziemi Egipskiéj: pierwiatski wszystkich prac ich w przybytkach Cham. 52 I odjął lud swój jako owce: prowadził je jako stado na puszczy. 53 I prowadził je w nadziei, i nie bali się: a nieprzyjacioły ich okryło morze. 54 I przywiódł je na górę poświęcenia swego, górę, któréj dostała prawica jego. 55 I wyrzucił przed nimi pogany: i losem rozdzielił im ziemię sznurem pomiaru: i dał mieszkania w przybytkach ich pokoleniom Izraelskim. 56 I kusili i obrazili Boga wysokiego, i nie strzegli świadectw jego. 57 I odwrócili się, a nie zachowali umowy, jako i ojcowie ich: wywrócili się, jako łuk opaczny. 58 Ku gniewu go wzruszyli na swych pagórkach: a rycinami swemi pobudzili go ku zapalczywości. 59 Usłyszał Bóg i wzgardził i wniwecz obrócił bardzo lud Izraelski. 60 I odrzucił przybytek Sylo: przybytek swój, kędy mieszkał między ludźmi. 61 I podał moc ich w niewolą: i piękność ich w ręce nieprzyjacielskie. 62 I dał pod miecz lud swój, i wzgardził dziedzictwo swoje. 63 Młodzieńce ich ogień pożarł: a panien ich nie płakano. 64 Kapłani ich od miecza polegli: a wdowy ich nie chodziły w żałobie. 65 I ocucił się Pan jako ze snu: jako mocarz, upiwszy się winem. 66 I zaraził nieprzyjacioły swe na pośladkach: dał im hańbę wieczną. 67 I odrzucił namiot Józephów: i nie obrał pokolenia Ephraim. 68 Ale obrał pokolenie Judy, górę Syon, którą umiłował. 69 I zbudował, jako jednorożców, świątnicę swoję na ziemi, którą ugruntował na wieki. 70 I obrał Dawida, sługę swego, i wziął go od trzód owiec, od kotnych owiec wziął go; 71 Aby pasł Jakóba, sługę jego, i Izraela, dziedzictwo jego. 72 I pasł je w niewinności serca swego: a w roztropności rąk swoich prowadził je.